Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα ποίηση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 30 Μαρτίου 2019

Τζόγος: Το ταξίδι στην Ιθάκη

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι το να κυνηγάς τους στόχους σου είναι σαν να τζογάρεις; Ορίζεις τον στόχο, ρεαλιστικό ή μη, διαθέτεις πόρους (χρήμα - προσπάθεια - χρόνο), θυσιάζεις καταστάσεις (διακοπές - σχέσεις με ανθρώπους), καταλήγεις που; Το ιδανικό είναι ο στόχος να έρθει ή να αρχίσει να έρχεται. Αν δεν έρχεται; 

Το παράδοξο με τους μακροπρόθεσμους στόχους είναι ότι δεν ξέρεις πως θα πάνε. Κάνεις μια παραδοχή, ζυγίζεις δυνάμεις, αποφασίζεις ορθολογικά. Υπάρχει όμως και η άλλη προοπτική, κατά την οποία ο στόχους σου είναι ανέφικτος: αν όλοι οι άνθρωποι δρούσαμε ορθολογικά, ο κόσμος μας θα ήταν τέλειος. Δεν είναι όμως, ούτε και εμείς. Και δεν ξέρω για εσάς, εγώ δεν θέλω να γίνω ποτέ μου τέλειος. 

Αυτό που με απασχολεί, και γράφω αυτό το κείμενο για τους 5-6 που θα το διαβάσετε (και ίσως τους έναν - δύο που να είχατε ή να έχετε κοινή λογική μαζί μου), είναι το κατά πόσο μία μη ορθολογική επιλογή στόχου μπορεί να θεωρηθεί τζόγος. Δηλαδή... 

Βρίσκουμε τον στόχο, μας αρέσει και αντιλαμβανόμαστε ότι είναι ανέφικτος. Μία υγιή αντίληψη θα επίταξε ότι δεν θα έπρεπε ποτέ και κανείς να προσπαθήσει έναν ανέφικτο στόχο. Πως άραγε να τρέξεις σε έναν αγώνα 100 μέτρων όταν με το ζόρι μπορείς να περπατήσεις και αυτό κουτσαίνοντας; Αλλά σου αρέσει το τρέξιμο, κάτι μέσα σου φωνάζει ότι πρέπει να το κάνεις, ότι θα τα καταφέρεις. Είναι η ίδια φωνή που, πιθανός, να ακούει ο τζογαδόρος όταν παίζει ρουλέτα και σκέφτεται ότι μπορεί να κάτσει το μπαλάκι 13 πράσινο.. Πόσο πιθανό άραγε; 

Το κακό με τον τζόγο δεν είναι αν θα χάσεις μία φορά, το κακό είναι ότι καταστρέφει ανθρώπους, ζωές, περιουσίες. Το ίδιο όμως δεν γίνεται και με τους λανθάνοντες στόχους; Ποντάρεις ότι με υπεράνθρωπες προσπάθειες θα τα καταφέρεις. Διαθέτεις όλα σου τα χρήματα στην επίτευξη του στόχου σου, ξεχνάς φίλους - σχέσεις, από χρόνο το να φας στα γρήγορα του θεωρείς πολυτέλεια. Κάπου εκεί χάνεις την έννοια του ύπνου, καταστάσεις όπως οι διακοπές είναι πλέον ανύπαρκτες, μπορεί να ξεχάσεις να πας και στην τουαλέτα..  Είσαι σαν τους ναρκομανείς που κάνουν τα πάντα για την δόση τους, σαν τους αλκοολικούς που σκέφτονται μόνο το πιόμα, σαν τους τζογαδόρους που χάνουν όλη την περιουσίας τους στον τζόγο. 

Μέρες, μέρες, βλέπεις την καταστροφή να έρχεται. Δεν είναι λίγες οι σειρήνες που σε ρωτάνε αν και για πόσο θα αντέξεις, πόσο θα πάει, τι θα γίνει και αν αξίζει. Και εσύ, ως σύγχρονος Οδυσσέας πρέπει να τις παρακάμψεις για να πας στην Ιθάκη. Το καράβι δεν θα αντέξει, το ξέρεις, μπάζει νερά. Και σε αυτό το ταξείδι, βλέπεις πολλούς περαστικούς να έρχονται και να φεύγουν, κοινός παρανομαστής όλων, η σειρηνίαση τους για να βγεις εκτός δρόμου, εκτός πορείας, εκτός στόχου, ίσως και εκτός καταστροφής. 

Άραγε, όταν έχεις χάσει τόσα πολλά, όταν βλέπεις ότι ο στόχος είναι μακρυά, σε καταστρέφει και όλοι και μακραίνει, έχεις το δικαίωμα να κουραστείς; Έχεις το δικαίωμα να απογοητευτείς; Έχεις το δικαίωμα να απογοητευτείς; Στην ζωή μας, κάποιες επιλογές, ναι δεν είναι επιλογές... Κάποτε θυμάμαι ο Καβάφης έγραψε: 

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, 
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. 

Πυξαράς Δημήτρης

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018

Το γράμμα σου

Το γράμμα σου

Ξέρεις κάτι; Ήθελα απόψε να σου γράψω ένα γράμμα, ναι ένα γράμμα. Αλλά δεν ήξερα που να το στείλω. Άρα αποφάσισα να σου γράψω από εδώ. Να σου γράψω στον πρώτο ενικό και ας ξέρω ότι ποτέ δεν θα το διαβάσεις... Τραγικό; Ναι είναι...

Ξέρεις πάνε σχεδόν 10 χρόνια. Δέκα χρόνια από εκείνο το όμορφο απόγευμα. Αρχές καλοκαιριού, 5,30 το ραντεβού, ήρθες στις 6 παρά. Η πρώτη ματιά, σοκ. Θυμάσαι; Ήταν να βγούμε με μια κοινή φίλη και το νέο αμόρε της... Επιτυχία μεγάλη ο τύπος... Αλλά με εμάς κάτι δεν πήγε καλά και το ξέραμε και οι δύο από την πρώτη στιγμή. Από το πρώτο αμήχανο χαμόγελο, πριν καν το γεια, πριν καν ακούσω την φωνή σου.

Εκείνο το απόγευμα το περάσαμε μαζί, μέχρι αργά το βράδυ. Δεκατρείς Ιουνίου του Δύο χιλιάδες Δέκα. Από εκεί και μετά σε ερωτευόμουν από την αρχή κάθε φορά που σε έβλεπα. Κάθε απόγευμα μετά την δουλειά, κάθε βράδυ μετά την προπόνηση, κάθε πρωί όταν ξυπνούσες στην αγκαλιά μου. Παράνοια. Για αυτή την παράνοια υπαίτια ήσουν εσύ...

Τώρα θα μου πεις, τόσα χρόνια μετά, ποιος θυμάται και τι. Ποιος, τι και γιατί. Ήθελα να σου γράψω για έναν και μοναδικό λόγο: από εκείνο το απόγευμα και μετά, με κατέστρεψες. Δεν μπόρεσα ποτέ να νιώσω κάτι σαν αυτό που ένοιωσα μαζί σου. Δεν το ξαναβρήκα ποτέ! Μου λείπει. Μην χαρείς, σε ξεπέρασα. Αν και, αν κάπου σε δω, έστω και από μακριά, να είσαι σίγουρη ότι πάλι θα σε ερωτευτώ. Ευχή και κατάρα όλο αυτό.

Κείμενο χωρίς συνοχή, που δεν θα διαβάσεις έτσι και αλλιώς. Ούτε κανείς άλλος δεν θα διαβάσει. Άντε ίσως κανένας άσχετος, που δεν θα καταλάβει. Τι να καταλάβει; Πόσα κρεβάτια αλλάξαμε τόσα χρόνια; Πόσες αγκαλιές; Πόσα χίλια; Γιατί; Αυτή την κατάρα την κουβαλάω ακόμα πάνω μου, μέσα μου. Πως μπορεί να εξαγνιστεί το κακό; Εσύ τα κατάφερες; Ποια η συνταγή;

Παράπονο, έτσι; Πονάει αυτό που θα πω, αλλά... Ρε γαμώτο, πόσο σπάνιες μπορεί να είναι κάποιες καταστάσεις; Κάποια συναισθήματα; Πλήρωση σε υπέρτατο βαθμό. Τώρα τι;

Κάτι τέτοια, άτιμα βράδια, θα έδινα τα πάντα, να νιώσω έτσι ξανά έστω και για λίγο. Να νιώσω έτσι έστω και για 5 λεπτά και μετά ας ένοιωθα για πάντα πόνο. Κάπου είχα διαβάσει, ότι οι άνθρωποι λέει, λαμβάνουμε ορθολογικές αποφάσεις. Ή έστω οριακά ορθολογικές. Και πάντα, για να έχουμε κάτι, αποκλείουμε και θυσιάζουμε αμοιβαία κάτι άλλο...

Μαλακίες, για ένα τέτοιο πεντάλεπτο, θα θυσίαζα τα πάντα!

Πυξαράς Δημήτρης

Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2018

Χαμένες μέρες


Μέρες παράξενες,
Παράξενες μέρες
Κοίτα τριγύρω σου
Πάνε χαμένες
Πόνος παντού και αδιαφορία
Βρομάει η ατμόσφαιρα
Σηψαιμία
Ο χρόνος σου τελειώνει
Μέρες χαμένες
Μάτια στραμμένα αλλού
Δυστυχισμένα

Τα φύλα πέφτουν κάτω
Ο χρόνος σου τελειώνει
Τα χρόνια περνούν
Ο χρόνος σου τελειώνει
Μέρες σαν αυτές παράξενες
Πάνε χαμένες

Στο μυαλό έχεις πολλά
Και ο χρόνος σου τελειώνει
Μια νύχτα θα φύγεις μακριά
Το κρύο ζυγώνει
Μέρες Παράξενες
Μέρες Χαμένες


Πυξαράς Δημήτρης

Παρασκευή 3 Μαρτίου 2017

Για ένα

Και τι δεν θα έδινα για ένα σου χαμόγελο
Μόνο για ένα,
Να το δω από μακριά
Πολύ μακριά
Και ας μην είναι για μένα,

Μόνο για ένα 

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου 2015

Ρ. Κίπλινγκ - Αν

Αν μπορείς να κρατάς το κεφάλι ψηλά όταν γύρω σου όλοι τον εαυτό τους εχάσαν δειλά, και για τούτο μαζί σου τα βάζουν, στον εαυτό σου αν μπορείς να “χεις πίστη όταν όλοι για σένα αμφιβάλλουν μα κι αδιάφορος να “σαι κι ορθός στις δικές τους μπροστά αμφιβολίες, αν μπορείς να υπομένεις χωρίς ν” αποστάσεις ποτέ καρτερώντας, ή μπλεγμένος με ψεύτες, μακριά να σταθείς, αν μπορείς απ” το ψέμα κι αν γενείς μισητός, να μη δείξεις στρατί στο δικό σου το μίσος, κι ούτε τόσο καλός να φανείς κι ούτε τόσο σοφά να μιλήσεις,   αν μπορείς να ονειρεύεσαι δίχως να γίνεις του ονείρου σου σκλάβος, αν μπορείς να στοχάζεσαι δίχως τη σκέψη να κάνεις σκοπό σου, αν μπορείς την λαμπρήν ανταμώνοντας Νίκη ή τη μαύρη φουρτούνα, να φερθείς με τον ίδιο τον τρόπο στους δυο κατεργάρηδες τούτους, αν μπορείς να υποφέρεις ν” ακούς την αλήθεια που ο ίδιος σου είπες, στρεβλωμένη από αχρείους, να γενεί μια παγίδα για ηλίθιους ανθρώπους, ή αν τα όσα η ζωή σού έχει δώσει αντικρίσεις συντρίμμια μπροστά σου, κι αφού σκύψεις, ν” αρχίσεις ξανά να τα χτίζεις με σκάρτα εργαλεία,   αν μπορείς να σωριάσεις μαζί τ” αγαθά και τα κέρδη σου όλα, κι αν τολμήσεις με μια σου ζαριά όλα για όλα να παίξεις και να χάσεις τα πάντα και πάλι απ” την πρώτη σου αρχή να κινήσεις, και να μην ψιθυρίσεις ποτές ούτε λέξη για τα όσα έχεις χάσει, κι αν μπορείς ν” αναγκάσεις με βία, την καρδιά σου, τα νεύρα, το νου σου, να δουλέψουν για σέναν ακόμα κι αφού τσακιστούνε στο μόχθο, και ν” αντέξεις σ” αυτό σταθερά όταν τίποτε εντός σου δεν θα “χεις άλλο εξόν απ” τη θέληση που όρθια θα κράζει σε τούτα «Κρατάτε»,   αν μπορείς να μιλάς με τα πλήθη κι ακέριος στο ήθος να μένεις, ή αν βρεθείς με ρηγάδες χωρίς τα μυαλά σου να πάρουν αέρα, κι αν ποτέ, ούτε οι φίλοι ούτε οι εχθροί να σε κάνουν μπορούν να πονέσεις, τον καθένα αν ζυγιάζεις σωστά και κανέναν πιο πρόσβαρα απ” άλλον, αν μπορείς να γεμίζεις το αμείλιχτο ένα λεφτό της κάθε ώρας στην αξία των εξήντα μοιραίων δευτερόλεφτων της διαδρομής του, τότε θα “ναι όλη η Γη σα δικιά σου, ως και κάθε που υπάρχει σε τούτη, και —περισσότερο ακόμα— θε να “σαι ένας άνθρωπος πλέριος, παιδί μου.... 

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2015

Της συμφοράς η θύμηση


Λάθη, αμαρτίες μου πολλές,
Βαρέθηκα να πληρώνω τα του χθες
Παιχνίδια του μυαλού,
Πάρτα όλα όπως θες
Στην κόλαση, φως δεν έχει όσο και να θες
Απέλπιδη ελπίδα αλλαγής
Νέος τόπος φυγής
Παγίδα της ψυχής – λύτρωση της στιγμής
Φως,
στην κόλαση δεν έχει φως,
Όπου και να πας, στον βούρκο τριγυρνάς
Διαφορά καμιά,
Η λάσπη βγαίνει από μέσα σου βαθιά
Σε πνίγει, σε βρομίζει και σε βυθίζει
Κυνηγάς το όνειρο, δεν βγάζει πουθενά
Οι λωτοί δεν κάνουν πλέον δουλειά,
Σκιές του παρελθόντος βγαίνουν από μέσα σου συχνά
Σκατάνθρωπος, στον βούρκο τριγυρνάς
Ζεις για την μέρα της απαλλαγής
Για την τρυφερή αγκαλιά, το όμορφο χαμόγελο
Για την μέρα που και αυτά,
Θα τα βρομίσεις… 

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2015

Το ταξίδι

Είναι τρομακτικό
Πόσο θα ήθελα να χαϊδεύω τώρα τα μαλλιά σου
Να γευτώ την γεύση των χειλιών σου
ή έστω στο κύκνειο άσμα μου,
Να μυρίσω το άρωμα σου
Ένα ακόμα βράδυ μακριά σου
Κάνοντας όνειρα για ταξίδια χωρίς προορισμό
Παραισθήσεις που θα ήθελα να βιώσω
Και οι σειρήνες, παράφωνες μπροστά στην σκέψη σου
Δικός σου και ας μην σε έχω καν αγγίξει

Πυξαράς Δημήτρης

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015

Γενέθλια λήθη

Κυριακή,
28 Ιανουαρίου
Αγονία
Είναι κορίτσι
Χαρά!
Δες το, τι γλυκό, παχουλούτσικο
Άντε τώρα να του βρεις όνομα...

Μεγάλωσε
Συναντηθήκαμε σε ένα σταθμό
Είχαμε πάρει και οι 2 το τραίνο του χρόνου
Διαφορετικό δρομολόγιο
Τυχαία συνάντηση; Ίσως
Ίσως όχι
Όχι.

Κοινό δρομολόγιο
Μέρες και νύχτες το ταξίδι
Ζέστη, βροχή και κρύο
Αισθήματα, χαρά και λύπη

Σε άλλον σταθμό, έπρεπε να κατέβουμε
Για άλλο τρένο χρονικό
Ούτε ένα γεια
Και από τότε,
Ούτε ένα γεια

Πέρασαν χρόνια,
Ούτε ένα γεια,
Ένας εγωισμός
Και κάθε τέτοια μέρα
Μια γενέθλια λήθη,
Να ξεχάσουμε το θαύμα της Κυριακής

Πυξαράς Δημήτρης

Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2014

Ξεκάρφωμα

Ξέρεις κάτι ρε γαμώτο; Σε γουστάρω!
Αλλά κάθε φορά που είσαι "δίπλα" μου, στον ίδιο χώρο μαζί μου,
θέλω να σου πω τόσα!
Πρέπει να σου πω τόσα! Και δεν μπορώ!
Δεν έχω τον χώρο και τον αέρα!
Ντρέπομαι ακόμα και να σε κοιτάξω για αυτή μου την αδυναμία.
Και νιώθω να φεύγω κάθε μέρα και ποιο μακριά σου!
Ποιο μακριά από την ευκαιρία να σε γνωρίσω.
Η αλήθεια που δεν μπορώ να σου πω, σε μορφή ποιήματος.
Έτσι για το ξεκάρφωμα!

Πυξαράς Δημήτρης

Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014

Υπάρχουν πριγκίπισσες εδώ?

Σε έβαλα μπροστά σε έναν  καθρέφτη
Ξαφνιάστηκες!
Σε ρώτησα τι βλέπεις
Μου είπες μια κοπέλα,
Μια κοπέλα; Απόρησα
Μια κοπέλα μου, επιβεβαίωσες
Και άραγε κάνω τόσο λάθος;
Μήπως δεν βλέπω καλά;

Το ξανασκέφτηκα! Πάλι το ίδιο συμπέρασμα!
Σε ξαναρώτησα, εκνευρίστηκες
«Μια κοπέλα βλέπω», είπες ξανά
Παράξενο! Η αλήθεια είναι πως και οι πριγκίπισσες δεν διαφέρουν στην όψη από τις άλλες κοπέλες
Εγώ όμως κάτι άλλο βλέπω.. Κάποια διαφορετική...
Μια πριγκίπισσα
Ευκαιρία να δούμε το ίδιο,
Και αν δεν βρούμε την πριγκίπισσα αυτή άμεσα,
Να την δημιουργήσουμε!
Άραγε, σε πόσο θα υπάρχει μια πριγκίπισσα εδώ; 

Πυξαράς Δημήτρης

Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014

Της Τροίας η ωραία Ελένη

Μάτια στρόγγυλα μεγάλα
Μαλλιά καστανά
Μια πριγκίπισσα, μάγισσα, θεά
Ακόμα και ο θεός Έρωτας, πολύ μικρός μπροστά της
Ο ωραία Ελένη, ποια Τροία για σένα θα καταστραφεί;
Σαν νέος Πάρις, να κλέψω την καρδιά σου καρτερώ
2 φιλιά, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά

Τόσο όμορφη που ένα ψεύτικο όραμα σου προσκυνώ
ταξίδια κάνω στην μεσόγειο:
Περσία, Συρία, Αίγυπτος
Παρέα με τον Πλάτωνα, σε ψάχνουμε
Να βρούμε το γνήσιο σου εγώ.
Να σε ερωτευθούμε και να σε υμνήσουμε

Για σένα θα μπορούσαν εκ νέου να γράψουν ποιήματα ο Παλαμάς και  ο Ρίτσος
Για μια νέα ωραία Ελένη.
Μια ωραία Ελένη που δεν πήγε στην Τροία,
Δεν έχει πατέρα τον Δία
Δεν έγραψε για αυτή ο Όμηρος
Μια ωραία Ελένη που κάθε σύγχρονος Πάρις ονειρεύεται
Μια ωραία Ελένη που ακόμη και ο Έρως θα μιλούσε ξανά στην Σαπφώ
Για μια ωραία Ελένη,
Εσένα!

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014

Τριαντάφυλλα

Κόκκινα και ρόζ,
Σαν τα δυο σου χείλη                                   
Την μια κόκκινα και την άλλη ροζ
Ένα κραγιόν να παίζει με το χρώμα
Της απαράμιλλης τους ομορφιάς.
Ερωτισμός χωρίς όρια, και ένα χαμόγελο αγγελικό
Βλέμμα σκεπτικό, πινελιά στην μύχια σου γοητεία
Μαγεία, ποίηση και ζωγραφική
Τέχνες, μπροστά σου πολύ μικρές
Ανίκανες να περιγράψουν των χειλιών σου την ομορφιά
Ένα κραγιόν να παίζει ακόμα με το δίλημμα
Κόκκινα ή ροζ;

Η απάντηση, μάλλον και τα δύο!

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2014

Στης Ιθάκης τα στενά δρομάκια

Σαν βρέθηκε ο δρόμος του πηγεμού για την Ιθάκη
Φτάσαμε στον προορισμό μας
Η Ιθάκη είχε αλλάξει
Ο χάρτης παλιός
Τα σοκάκια πλέον μεγάλοι δρόμοι
Κανένας γνωστός
Νέοι άνθρωποι, νέα γούστα.
Κάθομαι σκεπτικός
Δύσκολο το ταξίδι
Άραγε γιατί;
Βρίσκω μερικά δρομάκια
Φαντάζουν γνώριμα από παλιά
Από τα λίγα που έχουν μείνει,
Περιπλανώμενος σε αυτά συλλογιέμαι
Που θέλω να πάω τελικά;
Είναι τα δρομάκια λίγα, μετρημένα σε δέκα δάκτυλα
Που και τα δέκα δεν χρειάζεται να τα μετρήσεις
Που και τα δέκα σε πάν έξω από την Ιθάκη.
Βγαίνοντας από την πόλη, βλέπω μια μάγισσα γνωστή από παλιά
Κοιτάζοντας κάτω, βλέπει τον ίσκιο μου και μονολογεί
« Μακρής ο δρόμος σου γνωστέ άγνωστε. Υπέφερες για να φτάσεις! Θυσίασες πολλά! Και τώρα, σαν νέος ταξιδιώτης, καλό ταξίδι να έχεις. Για μια νέα Ιθάκη, στο μυαλό σου όμορφη και ιδανική. Σαν ταξιδιώτης, ποτέ σου δεν θα βρεις την δική σου Ιθάκη» 

Πυξαράς Δημήτρης

Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2014

Ματιές και βλέμματα

Από ένα παράθυρο κοιτάς,
Σύννεφα, βροχή, μουνταμάρα
Βιαστικοί περαστικοί, βρεγμένη από την βροχή
Ένα ζευγάρι, λίγο ποιο κάτω
Χορεύει μέσα στην βροχή
Βρέχεται, κρυώνει, θερμαίνετε
Και είναι τα βλέμματα τους γεμάτα φως, έρωτα και ελπίδα
Από το παράθυρο σου κοιτάς,
Το φως ανοικτό, είναι Κυριακή πρωί
Κλεφτές ματιές, ζήλιας και θαυμασμού
Και συνεχίζεις να κοιτάς…
Ψάχνεις τριγύρω να βρεις και σύ το άλλο σου μισό
Η μοναξιά έρχεται κάθε πρωί και κάθε βράδυ
Τις μέρες τις βροχερές
Καμιά φορά και όταν βλέπεις ανθρώπους να χορεύουν…
Η  βροχή δεν σταματά, στο βρεγμένο τζάμι καθρεφτίζεται πλέον το βλέμμα σου

Το βλέμμα σου, οι ματιές σου, εσύ! 

Πυξαράς Δημήτρης

Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014

Ένα σου φιλί

Και ξυπνάς κάθε πρωί, 
ψάχνεις για το φιλί
Ένα φιλί που θα σε ξυπνήσει απ τον ύπνο τον βαθύ
Ναναι γλυκό, 
χείλι κόκκινα
Δεν θέλω πολλά,
ένα φιλί
Λίγα δευτερόλεπτα στον παράδεισο
Και μετά άσε με να περιπλανιέμαι στην κόλαση
Μην ξεχάσεις,
Όταν φεύγεις,
 ένα χαμόγελο

Ένα χαμόγελο να έχω να θυμάμαι…

Πυξαράς Δημήτρης

Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014

Ευαίσθητοι άνθρωποι

Οι ευαίσθητοι άνθρωποι είναι πάντα και οι ποιο σκληροί…

Είναι αυτοί που θα σε βοηθήσουν
Που θα κάνουν από ζητιάνο τον άλλο βασιλιά
Θα σου χαρίσουν γοβάκια για να βάλεις στον χορό
Θα σου σκουπίσουν τα δάκρυα και θα τα κάνουν χαμόγελο
Θα σου δώσουν να φας αν πεινάς, χωρίς να το ζητήσεις

Είναι όμως και αυτοί
Που θα σου σπάσουν το χέρι όταν πας να τους κλέψεις
Που θα σε πουλήσουν πριν προλάβεις να τους πουλήσεις
Που θα σε κάνουν να κλάψεις όταν πας να τους κοροϊδέψεις
Που θα σε κάνουν από βασιλιά ζητιάνο με όποιο κόστος

Είναι αυτοί
Που δεν θα το βουλώσουν στην αδικία
Που θα σου χαμογελούν και ας υποφέρουν
Που πάνω από όλα θα σκεφτούν το συνολικό καλό
Που δεν θα τους καταλαβαίνεις

Είναι αυτοί
Που θα τους θεωρήσεις ασήμαντους, και ας έχουν κάνει τόσα σημαντά
Που θα τους θεωρείς χαζούς και ντροπαλούς και ας  μην είναι
Που θα τους πεις άξεστους και ας είναι και από σένα ποιο κομψοί

Είναι αυτοί που δεν πρέπει να έχεις πολλά πολλά μαζί τους
Είναι ευαίσθητοι, για αυτό μείνε μακριά

Πυξαράς Δημήτρης 


Παρασκευή 10 Οκτωβρίου 2014

Αφιερωμένο στην μοναξιά

Μοναξιά μου όμορφη, πόσο σε λατρεύω
Σ αγαπώ και σε μισώ, με τρως
Επιλογή μου!
Στου μυαλού μου την φυλακή, δαίμονες γυρίζουν πολλοί
Να κάνουν παρέα στην μοναξιά
Ζιζάνια τρελά
Όντα και αυτά μοναχικά

Μοναξιά μου όμορφη, τόσο κινδυνεύω να σε χάσω
Σε μιας φυλακής, σε λευκά κελιά
Κομποσκοίνι πλέκω με κόμπο χοντρό
Με μαύρη κλωστή και μαύρο κορδόνι
Και οι δαίμονες βοηθάνε σιγαλιά

Με μια καταδίκη
Χάνω το όμορφο εγώ μου,
Έναν εαυτό τραγικό,
Να απορεί:
Ποιος βασανίζεται τελικά, ο δαίμονας η ο δαιμονισμένος;
 Γιατί ο δαιμονισμένος κάποια στιγμή θα ελευθερωθεί, ο δαίμονας δεν θα γλυτώσει ποτέ!  Αρχή φόρμας

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014

Εκ παραδόξου καταδίκη

Είναι και εκείνη η στιγμή που τελειώνει η μουσική.
Η νύχτα όμως συνεχίζει.
Και εσύ κάθεσαι εκεί, κοιτάς μέσα στο σκοτάδι το ταβάνι.
Δεν βλέπεις κάτι.
Τι να δείς;
Μέσα σε όλο αυτό, πρέπει να βρεις μια λύση φωτός.
Ίσως έναν διακόπτη.

Μα πως να ανάψεις το φως όταν δεν έχεις ρεύμα;
Σαν να είσαι κουτσός και να τρέχεις να συναγωνιστείς δρομέα των 100 μέτρων.

Να κάνεις την προσπάθεια, γύρνα τον διακόπτη.
Αποτέλεσμα ξέρεις ότι δεν θα δεις.
Γεγονός τετελεσμένο από πριν.
Πατάς στο παράδοξο των πιθανοτήτων.

Ένα παράδοξο που πριν μερικά χρόνια με μαθηματικά απέδειξες ότι δεν ισχύει.
Βαράς το κεφάλι σου στο μαξιλάρι.
Σε έχουν καταδικάσει τρις εξισώσεις.
Σε έχεις καταδικάσει, εσύ!

υ.γ:Και μια που κάναμε και αναφορά σε μουσική... Το συναίσθημα του ποιήματος είναι ίδιο με αυτό του Zarathustra, όπως μας το εκφράζει ο Strauss μετά την έκτη παύση!
https://www.youtube.com/watch?v=IFPwm0e_K98


Πυξαράς Δημήτρης

Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014

Ο βάτραχος σου

Κάθε μέρα, περιμένει να σε δει να βγαίνεις
Από το μικρό σου γυάλινο παλάτι
Ω μικρή πανέμορφη πριγκίπισσα
Περιμένεις την στιγμή που θα έρθει ο πρίγκιπας
Η έστω ένας ιππότης.
Ιππότης άραγε, τι μέτρια κατάσταση…
Και ο βάτραχος,
Ο άγνωστος εσού βάτραχος σου,
Ψάχνει την ευκαιρία να σε δει
Να σε δει να σε θαυμάσει
Στην όψη σου να γίνει πρίγκιπας και αυτός
Για μια στιγμή
Όπως στο παραμύθι αλλά χωρίς φιλί, με μια ματιά
Να είναι ένας πρίγκιπας σε λίμνη,
Ένας πρίγκιπας στο βασίλειο των μαύρων ματιών σου,
Ψεύτικος ναι, σαν ψεύτικο φρύδι  
Βάτραχος αλλά πρίγκιπας,

Μεταμόρφωση για τα όμορφα σου μάτια!

Πυξαράς Δημήτρης 

Πέμπτη 18 Σεπτεμβρίου 2014

Ο φόβος μας νίκησε πάλι

Ο φόβος σκοτώνει τα όνειρα…
Ο φόβος σκοτώνει την ελπίδα….
Και όταν τα όνειρα μένουν πίσω,
Βολευόμαστε στο κάθε τι μέτριο
γινόμαστε μέτριοι
ζούμε και αναπνέουμε για την μετριότητα.
Και ο συμβιβασμός μας πνίγει
Η μάζα μας φωνάζει
το αστικό πλήθος μας επικροτεί
Και ο εαυτός μας κείτεται κάπου εκεί χαμένος
νεκρός σε ένα φθινοπωρινό δάσος, που καλοκαίρι δεν είδε
χωρίς πουλιά, χωρίς λουλούδια, χωρίς ζώα
Κρανίου τόπος, με πεταμένα σκουπίδια από τουρίστες με μαύρες κάλτσες και σανδάλια
θέαμα αστείο μα και τραγικό
Ο φόβος μας νίκησε πάλι

Πυξαράς Δημήτρης