Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πυξαράς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Πυξαράς. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Τετάρτη 9 Μαρτίου 2022

Όταν ο Τσιπόλλα συναντά τον Ντεκάρτ: Σαγηνεύοντας ηλιθίους, 3 απλά παραδείγματά

 Σύμφωνα με τον Ιταλό φιλόσοφο Κάρλο Τσιπόλλα, ηλίθιος είναι το άτομο το οποίο προκαλεί ηθελημένα ζημιά σε ένα άτομο, μία ομάδα ατόμων ή κοινωνικό σύνολο χωρίς να επιδιώκει κάποιο κέρδος ή και λαμβάνοντας ζημία από την πράξη του. Ο ηλίθιος ως άτομο, ως ιδιοσυγκρασία και ως φύση θα μπορούσε να ήταν ορκισμένος εχθρός του Ρενέ Ντεκάρτ. Η έχθρα αυτή πηγάζει μέσα από την αμφιβολία. Η ποιο γνωστή φράση του Ντεκάρτ «σκέφτομαι, άρα υπάρχω» θα μπορούσε να αναπτυχθεί ως θεώρημα σε «αμφιβάλω, αρά υπάρχω» καθώς το άτομο όταν αμφιβάλει για μία πεποίθηση, ταυτόχρονα πρέπει να υπάρχει για να τελεί την διαδικασία της αμφιβολίας του. Οι δύο αυτές προσεγγίσεις του ατόμου, είναι φαινομενικά ασύνδετες, χρονοχωρικά δεν παρουσιάζουν κανένα κοινό σημείο τομής, ωστόσο παρατηρούνται συνδυασμένα τόσο στην δημόσια κοινωνική ζωή όσο και στην όποια προσωπική.

Η εξέταση μίας τόσο γενικευμένης διασύνδεσης μεταξύ δύο θεωριών, ή ακόμα ορθότερα δύο διαφορετικών προσεγγίσεων στην ανάλυση της συμπεριφοράς του ατόμου, δεν θα είχε καμία απολύτως αξία αν δεν μπορούσε να παρουσιαστεί περιγραφικά. Για αυτό τον σκοπό, θα αναλυθούν μερικές συμπεριφορές, αφού πρώτα «οικοδομηθούν» κάποια τυχαία και φανταστικά προφίλ. Αυτές οι μελέτες περίπτωσης θα μας βοηθήσουν στο να εξάγουμε ένα σφαιρικό γενικευμένο συμπέρασμα. Ας αρχίσουμε όμως με τον τομέα της δημόσιας ζωής και συγκεκριμένα της πολιτικής.

Ας αρχίσουμε από ένα κλασικό μοτίβο πολιτικού προφίλ, αυτό του αλάνθαστου δεξιού κομματικού αρχηγού, κλισέ εικόνα, που κατέχει την λύση σε κάθε πρόβλημα. Για λόγους συντομίας, ας ονομάσουμε αυτό το προφίλ, με ένα πολύ σπάνιο όνομα, σκοπούμενοι να μην δημιουργήσουμε κάποια πολιτική δυσαρέσκεια, ας το πούμε λοιπόν Φαύλο. Ο Φαύλος, είναι ο κλασικός επιτυχημένος επαγγελματίας, που έχει δουλέψει πάρα πολύ στην ζωή του, ασχολείται με την πολιτική γιατί θέλει να σώσει όλους εμάς, ο ίδιος δηλώνει ότι από αυτή την ενασχόληση όχι μόνο δεν κερδίζει κάτι αλλά βγαίνει και χαμένος. Βασικό του επιχείρημα σε ότι και να του πεις, είναι ότι η αξιοκρατία μπορεί να λύσει τα πάντα.

Στο προφίλ του Φαύλου, παρατηρούμε στοιχεία τόσο αμφιβολίας για τους πολιτικούς του αντιπάλους (καθώς αυτός έχει λύση για όλα) όσο και στοιχεία ζημίας του ίδιου του εγώ. Παρατηρούμε λοιπόν ότι το συγκεκριμένο προφίλ, ταιριάζει σε έναν ηλίθιο ο οποίος αμφιβάλει. Κατ επέκταση έναν σκεπτόμενο ηλίθιο. Έναν ηλίθιο που εις γνώση του, παραμένει ηλίθιος. Φυσικά η πολιτική απήχηση αυτού το προφίλ θα ήταν εξαιρετικά ενδιαφέρουσα αλλά και εκτός θεματολογίας του δοκιμίου μας.

Ένα δεύτερο κλασικό μοτίβο, είναι αυτό της διάσημης τηλεοπτικής περσόνας. Το υπό εξέταση προφίλ ας κάνουμε την παραδοχή ότι είναι μία γυναίκα, μέσης ηλικίας, ας πούμε 36-37, μετρίου προς ψηλού αναστήματος, με υπέροχες αναλογίες, καλλιεργημένη και φυσικά με ξανθό μαλλί και μαύρο φρύδι. Για άλλη μία φορά, ας ονομάσουμε για λόγους συντομίας , με ένα εξαιρετικά σπάνιο όνομα, Κατίνα. Το συγκεκριμένο προφίλ, φαινομενικά δεν παρουσιάζει κάποια ομοιότητα, ούτε με την θεώρηση του Τσιπόλλα ούτε του Ντεκάρτ. Υπάρχει μία υποκρυπτόμενη αντίθεση, αυτής της ιδανικής εικόνας, του ιδανικού θηλυκού προτύπου, με το στιλιστικό ατόπημα με το διαφορετικό χρώμα στις τρίχες, κάτι που ρίχνει την Κατίνα στο επίπεδο της κάθε απλής Κατίνας. Και ο Τσιπόλλα με τον Ντεκάρτ σμίγουν ξανά.

Το τρίτο προφίλ που θα δημιουργήσουμε θα είναι πιο σκληρό. Ίσως πιο ρεαλιστικό. Θα μιλήσουμε για έναν έφηβο, ας τον κάνουμε δεκαέξι – δεκαεπτά χρονών, που μισεί το σχολείο, παρακολουθεί όμως μαθήματα ενισχυτικής διδασκαλίας ώστε κατά την διάρκεια τους αλλά και κατά την αποχώριση από αυτά, να έχει δίπλα του μία παρέα που του αρέσει. Για να μην νιώσει στιγματισμένος κάποιος, δύσκολη ηλικία η εφηβεία, θα δώσουμε ένα πέραν του σύνηθες όνομα στο προφίλ μας, ας το πούμε Μητσάρα. Ο Μητσάρας θα μπορούσε να ήταν η έμπνευση των θεωριών του Ντεκάρτ, υπάρχει και οι πράξεις του οδηγούνται από την αμφισβήτηση, την αμφισβήτηση της αποδοχής από την παρέα του. Από την άλλη, θα μπορούσε να ήταν και ο μονολεκτικός ορισμός του θεωρήματος του Τσιπόλλα, καθώς τόσο η πράξη του όσο και η απραγία του, επιφέρουν ένα συνολικό άθροισμα αρνητικού αποτελέσματος.

Συνοψίζοντας, έχοντας εξετάσει και τα τρία αυτά προφίλ (του Φαύλου, της Κατίνας και του Μητσάρα), μπορούμε να συμπεράνουμε ότι ο ηλίθιος μπορεί να είναι ταυτόχρονα σκεπτόμενος, ο δε σκεπτικισμός δεν αναιρεί την επήρεια της ηλιθιότητας επί του ατόμου. Ακόμα και σε καταστάσεις έντονης αμφισβήτησης, όπου το άτομο έρχεται σε πλήρη αντίθεση μεταξύ του ενδότερου εγώ του και των μύχιων ορμέμφυτων του, η τάση προς την ηλιθιότητα, παραμένει μη χαλιναγωγήσιμη. Όπως κάποτε, είχε πει και ο Όσσο «η πίστη και η πεποίθηση, εμποδίζουν την ελευθερία».


Πυξαράς Δημήτρης

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2022

Όχι για την Ουκρανία - Για την δικαιοσύνη

 O Άντριου Μάικλ Ράμσευ, μερικούς αιώνες πριν, είχε γράψει πως "οι άνθρωποι δεν διακρίνονται ουσιαστικά από την διαφορετική γλώσσα που μιλούν, από τα διαφορετικά ρούχα που φορούν, ούτε από την άκρη της μυρμηγκοφωλιάς που κατοικούν". "Ο κόσμος" συνεχίζει να μας γράφει " ολόκληρος είναι μία μεγάλη δημοκρατία της οποίας κάθε κράτος είναι μία μεγάλη οικογένεια και κάθε άνθρωπος ένα παιδί" (Λεφάκης, 2020). Ο Καζαντζάκης (2005) σχεδόν έναν αιώνα πριν είχε γράψει "Η Ρουσία δεν μενδιαφέρει, παρά μόνο η φλόγα που κατατρώγει την Ρουσία". Και κάπου εκεί θα αναρωτηθείς που κολλάνε όλα αυτά. Η αλήθεια φίλε μου είναι ότι δεν κολλάνε. Ωστόσο σήμερα, ημέρα Πέμπτη, 24 του μήνα (θέλει ακόμα μέχρι να πληρωθούμε) ετελέσθει κάτι τρομακτικό: Μία χώρα εισέβαλε σε μία άλλη. 

Μέχρι εδώ όλα ωραία και όλα καλά. Είναι και λίγο τσικνοπέμπτη, έχουμε φάει και λίγο κρέας παραπάνω, τι μας νοιάζουν όλα αυτά; Η αλήθεια είναι ότι δεν μας νοιάζουν καλέ μου άνθρωπε, ως φημολογείται από τον σοφό λαό: μακριά από τον κώλο μας και όπου θέλει ας είναι. Οι πόλεμοι, κατά κοινή ομολογία είναι για να γίνονται. Οι υπέρμαχοι του, μας λένε ζοφερά ότι "έτσι ο κόσμος πάει μπροστά" ότι "είναι στην φύση μας" μέχρι και ότι "μειώνουν την ανεργία". ΄Βέβαια αυτό με την μείωση της ανεργίας έχει μία επιστημονική βάση, αν σου λείπει ένα χέρι και ένα πόδι, είναι δύσκολο να εργαστείς. Αν μεγάλο μέρος του πληθυσμού πεθάνει, δεν θα είναι άνεργο. Θα πάω το σκεπτικό μου και ένα βήμα όμως παραπέρα. Ο πόλεμος, αυξάνει την συνέπεια / παραγωγικότητα των εργαζομένων στην εργασία τους. Όταν στον δρόμο το πρωί θα δεις πτώματα, διαμελισμένα κομμάτια ανθρώπων παντού ή ακόμα χειρότερα, συνανθρώπους σου, μισόνεκρους να παρακαλάνε να πεθάνουν, να λυτρωθούν από την κόλαση, θα πας γρήγορα στην δουλειά και θα δουλέψεις για να ξεχάσεις όσα είδες. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά, είναι Παρασκευή πλέον και εγώ θέλω να συνεχίσεις να διαβάζεις. Ας επιστρέψουμε λίγο στην εισβολή. 

Υπάρχει μία χώρα, που την λένε Ουκρανία - ξέρεις τα γνωστά, πολύ αλκοόλ, ωραίες γυναίκες, ναρκωτικά, φθηνές τιμές σε όλα - ένα επίγειος παράδεισος για εμάς τους πλούσιους Ευρωπαίους που τα τελευταία χρόνια, κάνουμε τουρ σε χώρες σαν και αυτή, που με τα λίγα ευρώ μας, πιστεύοντας ότι είμαστε Θεοί. Και άντε εγώ είμαι, εσύ; Άσε το τελευταίο ερώτημα, δεν θέλω να σε πιάσουν τα υπαρξιακά σου, να πέσεις σε κατάθλιψη και να αυτοκτονήσεις, πάμε συλλογιστικά παρακάτω. 

Σε αυτή την χώρα λοιπόν, ζούνε κάτι πλάσματα, νέα παιδιά, 20 - 30 ετών, που έχουν διαπράξει την ύβρη να θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Ποιος να μας το έλεγε, ότι υπάρχει άνθρωπος που να επιδιώκει την αξιοπρέπεια! Να θέλει λέει να δημιουργήσει, να πάει την ζωή του μπροστά και στο κάτω κάτω ρε αδερφέ, να μην χρειάζεται να γεμίζει με φτηνό λιπαντικό, η γυναίκα του, κάθε βράδυ, το μουνί της για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Τρώνε τα σκασμένα. Βλέπεις, αυτά τα πλάσματα, νιώθουν ευρωπαίοι. 

Εδώ και 15 χρόνια, η νέα γενιά της Ουκρανίας, προσπαθεί να στρώσει την χώρα της. Η εξαθλίωση και η διαφθορά, χρυσή κληρονομιά της Σοβιετικής Ένωσης (αν είσαι κουμουνιστής και σταματήσεις να διαβάζεις δεν θα παρεξηγηθώ), τους έχει στερήσει το δικαίωμα να κάνουν όνειρα. Κάπου όμως εκεί στράβωσε όλο αυτό. Το μεσοδιάστημα 2013-2015, σημειώθηκαν τρομερές διαδηλώσεις με εκατομμύρια πολίτες να απαιτούν η κυβέρνηση τους να ξεκινήσει διαδικασίες ένταξης στην Ε.Ε. "Είμαστε Ευρωπαίοι" έλεγαν, " ανήκουμε στην δύση, θέλουμε να ελπίζουμε", "θέλουμε δημοκρατία".

Τελείως συμπωματικά, την εποχή εκείνη, η κυβέρνηση της Ουκρανίας ήταν λίγο φιλορωσική. Τόσο λίγο που μερικά χρόνια πιο πριν, είχε πάρει την εξουσία με λίγη νοθεία και ο τότε πρόεδρος της έκανε διακοπές στην Ρωσία, αλλά ο κόσμος δεν είναι δίκαιος, για αυτό έλα να πάμε παρακάτω. Όταν με το καλό, έγιναν εκλογές, τα πλάσματα που αναφέραμε παραπάνω (θα τους χαρακτήριζα αγγέλους αλλά κάτι τέτοιο δεν θα πουλούσε εντός του κειμένου), αποφάσισαν να ψηφίσουν κάποιον πρόεδρο μέσα από αυτούς: νέο, όχι διεφθαρμένο, ιδεαλιστή, που τους υποσχέθηκε ένα όραμα με διττή φύση: να τους βάλει στην Ε.Ε και το ΝΑΤΟ. 

Αυτοί οι άνθρωποι, που είναι σαν και μένα, σαν και σένα, που έχουν παιδιά και γονείς, δεν ενδιαφέρονται για την διαφορετική γλώσσα, τα διαφορετικά ρούχα, τα διαφορετικά μέρη κατοικίας, θέλουν να μπουν στην οικογένεια της Ε.Ε, να γίνουν παιδιά της και να έχουν δημοκρατία. Βέβαια κανένας νταβατζής δεν αφήνει την πουτάνα να του φύγει, καλά κάνει, ο καθένας την δουλειά του, δεν θα τον σταυρώσουμε κιόλας. Όπως λοιπόν ο νταβατζής θα δώσει μερικές σφαλιάρες στην πουτάνα και όλα μέλη γάλα, έτσι και η Ρουσία που έλεγε και ο φίλος μας ο Νικ, με την ανοχή μας, εισέβαλε στην Ουκρανία. 

Και μην μου το κάνεις θέμα, τα είπαμε και παραπάνω, ο καθένας την δουλειά του. Τι και αν υποσχέθηκες στην πουτάνα ότι θα την βοηθήσεις; Εσύ είσαι νοικοκυραίος, δεν ξέρεις από τέτοια... Δεν θα σου πω για δικαιώματα του ανθρώπου ή ιμπεριαλισμούς και τέτοια τρελά, αριστερός δεν είμαι και ούτε ήμουνα, εκτός από ένα διάστημα που γούσταρα την συντρόφισσα Δανάη αλλά εκείνη δηλητηριασμένη από τα ταξικά πατριαρχικά κατάλοιπα της κοινωνίας μας, έγινε κτήμα ενός άλλου συντρόφου, η αριστερά και η επανάσταση έχασαν ένα λαμπρό στέλεχος είτι εμένα, πονεμένη ιστορία, θα στην γράψω άλλη φορά όμως. 

Θα σου πω όμως για κάποιους μορφωμένους, καλλιεργημένους, ιδεαλιστές, υπέρμαχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που χαρακτήρισαν τους Ουκρανούς Ναζί. Και μην μου πεις ότι δεν άκουσες και εσύ την φράση "η Ρωσία καθαρίζει την Ουκρανία από τους Ναζί". 

Ναζί τους ανθρώπους που εκλιπαρούν για δημοκρατία, ναζί τους ανθρώπους που θέλουν δικαιοσύνη, ναζί τους ανθρώπους που παρακαλάνε για ασφάλεια. Δεν ξέρω για σένα, εγώ σήμερα χαλάστηκα. 

Χαλάστηκα με τον νταβατζή που δέρνει μπροστά μου την πουτάνα που θέλει να ελευθερωθεί, χαλάστηκα με τον ηλίθιο που υμνεί την χυδαιότητα, χαλάστηκα με μένα που δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αποτρέψω. 

Νιώθω συνυπεύθυνος, συμμέτοχος, σε κάθε φόνο αθώου. Τα χέρια μου τα βλέπω κόκκινα, ποτισμένα στο αίμα δεκαοκτάχρονων παιδιών, που ξερνάνε την χολή τους, με βουρκωμένα μάτια, ιδρωμένα μέτωπα, κάπου σε κάτι χωράφια, ανάμεσα σε καυτά μέταλλα. 

Νιώθω ένα με τον γαιδαράκο μου τον κυρ Μέντιο, νιώθω όπως αυτός τότε, που κουβαλούσε πολυβόλα, να σκοτώνονται οι λαοί, για να βγαίνει το φαί (Βάρναλης*, 1956). 

Δεν ρωτώ το πως και τι και ζητώ την αρετή (Βάρναλης, 1956).

Σε έναν κόσμο που τα πάντα ακριβαίνουν, ενδιαφέρον έχει το πόσο φτηναίνουν οι αξίες και πόσο ακριβά τις πληρώνουμε.

Πυξαράς Δημήτρης


Βιβλιογραφία:

Λεφάκης, Λ, (2020), Ο Ιππότης Ράμσευ, Αθήνα: Εταιρία Ερευνών Σκωτικού Τύπου

Καζαντζάκης, Ν. (2005), Τόντα-Ράμπα, Αθήνα: Εκδόσεις Καζαντζάκη

Βάρναλης, Κ. (1956), Ποιοτικά, Αθήνα: Εκδόσεις Κέδρος 

*Παράφραση της 7ής στροφής του ποιήματος του Κώστα Βάρναλη, Η παλάντα του κυρ Μέντιου, http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=232&author_id=56 [25/2/2022]


Δευτέρα 9 Σεπτεμβρίου 2019

Ακριβά λάθη, φτηνά τσιγάρα

Ξέρεις κάτι, πάντα είχε ένα θέμα με αυτούς που με έκριναν. Και ναι, όχι μόνο με αυτούς που με έκριναν αρνητικά, αλλά και με αυτούς που με έκριναν θετικά, λες και κάτι, κάπου χρωστούσαμε σε όλους αυτούς και είχαν και άποψη. Ίσως, ο μεγαλύτερος Πάπας στις μέρες μας να φαντάζει άφαντος μπροστά σε αυτά τα μεγαθήρια του μη λάθους. Και δεν με πειράζει η κρίση σαν κρίση, είτε με κατακεραυνώνεις κάθε μέρα είτε μου πλέκει εγκώμια, το ρεζουμέ θα είναι το ίδιο, απλή απέχθεια.

Δεν ξέρω αν φταίει το ότι από μικροί έχουμε μάθει να κρίνουμε ή αν εγώ έχω εκπαιδευτεί στα ακριβά λάθη. Ξέρεις,  κοιτάζω λίγο πίσω, ανακαλύπτω ότι έχω μία τάση στην μαλακία, ναι στην μαλακία. Και όπως λέει ο σοφός λαός, μίας μαλακίας - μύρια έπονται. Ενδελεχώς εξετάζω και την τάση μου στην μη μαλακία, τάση που εκδηλώνεται σπάνια, τάση που όταν εκδηλώνεται ίσως να είναι και πολύ χειρότερα.

Θα ήθελε βαθιά μέσα μου, να είχα γεννηθεί τσιγγάνος. Να ζω την ζωή μου μποέμικα, να κάνω βόλτες αριστερά δεξιά και ως όλοι να με έχουν απλά για ένα παράσιτο, να παρασιτώ ευχάριστα και να μην έχουν να περιμένουν τίποτα. Θα ήθελα να μπορούσα να δεχτώ την επιλογή του μετρίου στην ζωή μου, αλλά η μετριότητα είναι μία ασθένεια, χειρότερη ίσως από την μαλακία που λέγαμε λίγο παραπάνω. Μετά όμως τα θέλω μου, έρχονται σε ευθεία σύγκρουση με άλλα θέλω μου. Άσχημες καταστάσεις, πράγματα μη ωραία, που λίγοι θα καταλάβετε και χαίρομαι για αυτό.

Και μέσα σε αυτή την χαρά, θα ήθελα να ήμουν ένας μικρός γλυκός επιστήμονας, που ζώντας αντισυμβατικά να μην σας έχω ανάγκη. Να μην είμαι συνέχεια μέσα στο άγχος και ως ένας νέος Μένιππος να καπνίζω τα φτηνά μου τσιγάρα.

Δεν πειράζει όμως, προς το παρόν ας συνδυάσουμε την κρίση σας με την ανάγκη του ανθρώπου για αποδοχή, για επιβίωση και επιβεβαίωση. Μία μέρα ελπίζω να έχω την ευλογία να γίνω σαν και εσάς, κριτής πάντων, ορθός, αλάνθαστος. Προς το παρόν όμως, διαλέγω την μοναδική παρέα ενός βασιλικού, που το μόνο που ζητάει είναι νερό, μία φορά την ημέρα για να είναι ευτυχισμένος. Ευτυχισμένος κάθε φορά όταν επιστρέφω από την όποια δουλειά, ευτυχισμένος όταν κλείνουν οι κάμερες.

Βλέπεις, καπνίζει και αυτός, φτηνά τσιγάρα...

Πυξαράς Δημήτρης 

Σάββατο 30 Μαρτίου 2019

Τζόγος: Το ταξίδι στην Ιθάκη

Έχετε σκεφτεί ποτέ ότι το να κυνηγάς τους στόχους σου είναι σαν να τζογάρεις; Ορίζεις τον στόχο, ρεαλιστικό ή μη, διαθέτεις πόρους (χρήμα - προσπάθεια - χρόνο), θυσιάζεις καταστάσεις (διακοπές - σχέσεις με ανθρώπους), καταλήγεις που; Το ιδανικό είναι ο στόχος να έρθει ή να αρχίσει να έρχεται. Αν δεν έρχεται; 

Το παράδοξο με τους μακροπρόθεσμους στόχους είναι ότι δεν ξέρεις πως θα πάνε. Κάνεις μια παραδοχή, ζυγίζεις δυνάμεις, αποφασίζεις ορθολογικά. Υπάρχει όμως και η άλλη προοπτική, κατά την οποία ο στόχους σου είναι ανέφικτος: αν όλοι οι άνθρωποι δρούσαμε ορθολογικά, ο κόσμος μας θα ήταν τέλειος. Δεν είναι όμως, ούτε και εμείς. Και δεν ξέρω για εσάς, εγώ δεν θέλω να γίνω ποτέ μου τέλειος. 

Αυτό που με απασχολεί, και γράφω αυτό το κείμενο για τους 5-6 που θα το διαβάσετε (και ίσως τους έναν - δύο που να είχατε ή να έχετε κοινή λογική μαζί μου), είναι το κατά πόσο μία μη ορθολογική επιλογή στόχου μπορεί να θεωρηθεί τζόγος. Δηλαδή... 

Βρίσκουμε τον στόχο, μας αρέσει και αντιλαμβανόμαστε ότι είναι ανέφικτος. Μία υγιή αντίληψη θα επίταξε ότι δεν θα έπρεπε ποτέ και κανείς να προσπαθήσει έναν ανέφικτο στόχο. Πως άραγε να τρέξεις σε έναν αγώνα 100 μέτρων όταν με το ζόρι μπορείς να περπατήσεις και αυτό κουτσαίνοντας; Αλλά σου αρέσει το τρέξιμο, κάτι μέσα σου φωνάζει ότι πρέπει να το κάνεις, ότι θα τα καταφέρεις. Είναι η ίδια φωνή που, πιθανός, να ακούει ο τζογαδόρος όταν παίζει ρουλέτα και σκέφτεται ότι μπορεί να κάτσει το μπαλάκι 13 πράσινο.. Πόσο πιθανό άραγε; 

Το κακό με τον τζόγο δεν είναι αν θα χάσεις μία φορά, το κακό είναι ότι καταστρέφει ανθρώπους, ζωές, περιουσίες. Το ίδιο όμως δεν γίνεται και με τους λανθάνοντες στόχους; Ποντάρεις ότι με υπεράνθρωπες προσπάθειες θα τα καταφέρεις. Διαθέτεις όλα σου τα χρήματα στην επίτευξη του στόχου σου, ξεχνάς φίλους - σχέσεις, από χρόνο το να φας στα γρήγορα του θεωρείς πολυτέλεια. Κάπου εκεί χάνεις την έννοια του ύπνου, καταστάσεις όπως οι διακοπές είναι πλέον ανύπαρκτες, μπορεί να ξεχάσεις να πας και στην τουαλέτα..  Είσαι σαν τους ναρκομανείς που κάνουν τα πάντα για την δόση τους, σαν τους αλκοολικούς που σκέφτονται μόνο το πιόμα, σαν τους τζογαδόρους που χάνουν όλη την περιουσίας τους στον τζόγο. 

Μέρες, μέρες, βλέπεις την καταστροφή να έρχεται. Δεν είναι λίγες οι σειρήνες που σε ρωτάνε αν και για πόσο θα αντέξεις, πόσο θα πάει, τι θα γίνει και αν αξίζει. Και εσύ, ως σύγχρονος Οδυσσέας πρέπει να τις παρακάμψεις για να πας στην Ιθάκη. Το καράβι δεν θα αντέξει, το ξέρεις, μπάζει νερά. Και σε αυτό το ταξείδι, βλέπεις πολλούς περαστικούς να έρχονται και να φεύγουν, κοινός παρανομαστής όλων, η σειρηνίαση τους για να βγεις εκτός δρόμου, εκτός πορείας, εκτός στόχου, ίσως και εκτός καταστροφής. 

Άραγε, όταν έχεις χάσει τόσα πολλά, όταν βλέπεις ότι ο στόχος είναι μακρυά, σε καταστρέφει και όλοι και μακραίνει, έχεις το δικαίωμα να κουραστείς; Έχεις το δικαίωμα να απογοητευτείς; Έχεις το δικαίωμα να απογοητευτείς; Στην ζωή μας, κάποιες επιλογές, ναι δεν είναι επιλογές... Κάποτε θυμάμαι ο Καβάφης έγραψε: 

Σα βγεις στον πηγαιμό για την Ιθάκη,
να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος,
γεμάτος περιπέτειες, γεμάτος γνώσεις.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον θυμωμένο Ποσειδώνα μη φοβάσαι,
τέτοια στον δρόμο σου ποτέ σου δεν θα βρεις,
αν μέν’ η σκέψις σου υψηλή, αν εκλεκτή
συγκίνησις το πνεύμα και το σώμα σου αγγίζει.
Τους Λαιστρυγόνας και τους Κύκλωπας,
τον άγριο Ποσειδώνα δεν θα συναντήσεις,
αν δεν τους κουβανείς μες στην ψυχή σου,
αν η ψυχή σου δεν τους στήνει εμπρός σου.

Να εύχεσαι νάναι μακρύς ο δρόμος.
Πολλά τα καλοκαιρινά πρωιά να είναι
που με τι ευχαρίστησι, με τι χαρά
θα μπαίνεις σε λιμένας πρωτοειδωμένους·
να σταματήσεις σ’ εμπορεία Φοινικικά,
και τες καλές πραγμάτειες ν’ αποκτήσεις,
σεντέφια και κοράλλια, κεχριμπάρια κ’ έβενους,
και ηδονικά μυρωδικά κάθε λογής,
όσο μπορείς πιο άφθονα ηδονικά μυρωδικά·
σε πόλεις Aιγυπτιακές πολλές να πας,
να μάθεις και να μάθεις απ’ τους σπουδασμένους.

Πάντα στον νου σου νάχεις την Ιθάκη.
Το φθάσιμον εκεί είν’ ο προορισμός σου.
Aλλά μη βιάζεις το ταξείδι διόλου.
Καλλίτερα χρόνια πολλά να διαρκέσει·
και γέρος πια ν’ αράξεις στο νησί,
πλούσιος με όσα κέρδισες στον δρόμο,
μη προσδοκώντας πλούτη να σε δώσει η Ιθάκη.

Η Ιθάκη σ’ έδωσε τ’ ωραίο ταξείδι.
Χωρίς αυτήν δεν θάβγαινες στον δρόμο.
Άλλα δεν έχει να σε δώσει πια.

Κι αν πτωχική την βρεις, η Ιθάκη δεν σε γέλασε.
Έτσι σοφός που έγινες, με τόση πείρα, 
ήδη θα το κατάλαβες η Ιθάκες τι σημαίνουν. 

Πυξαράς Δημήτρης

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2018

Επιεόρτια δέηση


Κάθε χρόνο στις γιορτές, Χριστούγεννα, πρωτοχρονιά, μερικοί μελαγχολούν, άλλου κάνουν σχέδια, θέτουν στόχους, μετράνε μέρες… Όλοι όμως κατά βάθος ψάχνουν να βρουν κάτι, κάτι που τους λείπει. Τρομερή δυναμική αυτές τις μέρες: Όλα μπαίνουν κάτω από έναν μεγεθυντικό φακό. Αν είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος, η ευτυχία σου θα μεγαλώσει. Αν δεν είσαι, όλα θα είναι ποιο έντονα. Κάτι όμως θα λείπει.

Τι κάνεις άραγε αν αυτό που λείπει δεν το είχες ποτέ; Και δεν μιλάμε για τα μεγάλα στα σημαντικά, μιλάμε για τα απλά. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, να ξυπνάς το πρωί και να είναι εκεί δίπλα σου, να θες να ζήσεις μια μέρα παραπάνω μόνο και μόνο για να δεις ένα χαμόγελο!
Τι κάνεις άραγε αν αυτό που λείπει δεν το είχες ποτέ; Ένα τρυφερό χάδι, ένα πείραγμα, μερικά ναζάκια. Και κάθε μέρα να λιώνεις. Να ψάχνεις όλα αυτά που μερικοί τα θεωρούν δεδομένα. Ειρωνεία; Δεν το αξίζεις; Αν το αξίζεις γιατί δεν το έχεις? Γιατί άραγε και πως…

Τι κάνεις άραγε αν αυτό που λείπει δεν το είχες ποτέ; Θα σου πω εγώ τι κάνεις! Δουλεύεις όλη μέρα για να ξεχαστείς. Συναναστρέφεσαι με ανθρώπους, που μέσα σου ξέρεις ότι όχι απλός δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, όχι καν να τους μιλάς, αλλά σου βγάζουν μια αηδία, γιατί η εγωπάθεια τους σε τυφλώνει! Γεμίζεις τον χρόνο σου τόσο πολύ που κάνεις τον εαυτό σου να μην έχει χρόνο ούτε καν να σκέφτεται! Το ονομάζεις ευτυχία, εθελοτυφλείς, καταπίνεις τα ξερατά σου, αντί να φωνάξεις το βουλώνεις, μοιράζεις χαμόγελα αριστερά δεξιά και όταν έρθει το βράδυ, παίρνεις το κοκτέιλ από τα χάπια σου. Κοιμάσαι και ονειρεύεσαι. Μέχρι να πάει 7:20 και ο παράδεισος σου να χαθεί. Και ξεκινάς πάλι την παράγραφο από την αρχή…

Και φτάνει εκείνη η στιγμή, που έχεις απογοητευτεί τόσο από τους ανθρώπους που δεν μπορείς πλέον να το διαχειριστείς, αυτό σε ματώνει. Και ξέρεις ότι δεν μπορείς να τους απογοητεύσεις και εσύ γιατί δεν είσαι σαν και αυτούς. Για αυτούς είσαι ένα κομμάτι κρέας, ένας ακόμα. Δεν τους αρέσουν λέει αυτά που κάνεις, γιατί δεν τους ακούγεται σωστό μετά από 10 ώρες σε μια δουλειά γραφείου να γυρνάς τσόντες. Δεν τους ακούγεται σωστό… Αλλά εσύ δεν πλήγωσες ποτέ κανέναν εσκεμμένα, ήσουν πάντα ειλικρινής. Ήσουν πάντα ευγενής και ας μην τους άξιζε.

Δεν θα μετρήσω ποτέ μου μέρες για να δω πότε θα αλλάξει η χρονιά, πότε θα έρθει το καλοκαίρι και πότε θα είναι η επόμενη μου άδεια. Και αν αυτή η διαφορετικότητα μου με καταδικάζει να μην είμαι ποτέ αποδεκτός, χαλάλι! Μικρό το κακό, έτσι και αλλιώς τι είχα, τι έχασα… Όταν δεν έχει, δεν μπορείς να χάσεις. Ο πόνος γίνεται γαλήνη και η γαλήνη ηρεμία. Λένε ο χρόνος τα γιατρεύει όλα, ευχαριστώ, θα συνεχίσω να ξύνω τις πληγές μου.


Πυξαράς Δημήτρης

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018

Το γράμμα σου

Το γράμμα σου

Ξέρεις κάτι; Ήθελα απόψε να σου γράψω ένα γράμμα, ναι ένα γράμμα. Αλλά δεν ήξερα που να το στείλω. Άρα αποφάσισα να σου γράψω από εδώ. Να σου γράψω στον πρώτο ενικό και ας ξέρω ότι ποτέ δεν θα το διαβάσεις... Τραγικό; Ναι είναι...

Ξέρεις πάνε σχεδόν 10 χρόνια. Δέκα χρόνια από εκείνο το όμορφο απόγευμα. Αρχές καλοκαιριού, 5,30 το ραντεβού, ήρθες στις 6 παρά. Η πρώτη ματιά, σοκ. Θυμάσαι; Ήταν να βγούμε με μια κοινή φίλη και το νέο αμόρε της... Επιτυχία μεγάλη ο τύπος... Αλλά με εμάς κάτι δεν πήγε καλά και το ξέραμε και οι δύο από την πρώτη στιγμή. Από το πρώτο αμήχανο χαμόγελο, πριν καν το γεια, πριν καν ακούσω την φωνή σου.

Εκείνο το απόγευμα το περάσαμε μαζί, μέχρι αργά το βράδυ. Δεκατρείς Ιουνίου του Δύο χιλιάδες Δέκα. Από εκεί και μετά σε ερωτευόμουν από την αρχή κάθε φορά που σε έβλεπα. Κάθε απόγευμα μετά την δουλειά, κάθε βράδυ μετά την προπόνηση, κάθε πρωί όταν ξυπνούσες στην αγκαλιά μου. Παράνοια. Για αυτή την παράνοια υπαίτια ήσουν εσύ...

Τώρα θα μου πεις, τόσα χρόνια μετά, ποιος θυμάται και τι. Ποιος, τι και γιατί. Ήθελα να σου γράψω για έναν και μοναδικό λόγο: από εκείνο το απόγευμα και μετά, με κατέστρεψες. Δεν μπόρεσα ποτέ να νιώσω κάτι σαν αυτό που ένοιωσα μαζί σου. Δεν το ξαναβρήκα ποτέ! Μου λείπει. Μην χαρείς, σε ξεπέρασα. Αν και, αν κάπου σε δω, έστω και από μακριά, να είσαι σίγουρη ότι πάλι θα σε ερωτευτώ. Ευχή και κατάρα όλο αυτό.

Κείμενο χωρίς συνοχή, που δεν θα διαβάσεις έτσι και αλλιώς. Ούτε κανείς άλλος δεν θα διαβάσει. Άντε ίσως κανένας άσχετος, που δεν θα καταλάβει. Τι να καταλάβει; Πόσα κρεβάτια αλλάξαμε τόσα χρόνια; Πόσες αγκαλιές; Πόσα χίλια; Γιατί; Αυτή την κατάρα την κουβαλάω ακόμα πάνω μου, μέσα μου. Πως μπορεί να εξαγνιστεί το κακό; Εσύ τα κατάφερες; Ποια η συνταγή;

Παράπονο, έτσι; Πονάει αυτό που θα πω, αλλά... Ρε γαμώτο, πόσο σπάνιες μπορεί να είναι κάποιες καταστάσεις; Κάποια συναισθήματα; Πλήρωση σε υπέρτατο βαθμό. Τώρα τι;

Κάτι τέτοια, άτιμα βράδια, θα έδινα τα πάντα, να νιώσω έτσι ξανά έστω και για λίγο. Να νιώσω έτσι έστω και για 5 λεπτά και μετά ας ένοιωθα για πάντα πόνο. Κάπου είχα διαβάσει, ότι οι άνθρωποι λέει, λαμβάνουμε ορθολογικές αποφάσεις. Ή έστω οριακά ορθολογικές. Και πάντα, για να έχουμε κάτι, αποκλείουμε και θυσιάζουμε αμοιβαία κάτι άλλο...

Μαλακίες, για ένα τέτοιο πεντάλεπτο, θα θυσίαζα τα πάντα!

Πυξαράς Δημήτρης

Τετάρτη 12 Σεπτεμβρίου 2018

Χαμένες μέρες


Μέρες παράξενες,
Παράξενες μέρες
Κοίτα τριγύρω σου
Πάνε χαμένες
Πόνος παντού και αδιαφορία
Βρομάει η ατμόσφαιρα
Σηψαιμία
Ο χρόνος σου τελειώνει
Μέρες χαμένες
Μάτια στραμμένα αλλού
Δυστυχισμένα

Τα φύλα πέφτουν κάτω
Ο χρόνος σου τελειώνει
Τα χρόνια περνούν
Ο χρόνος σου τελειώνει
Μέρες σαν αυτές παράξενες
Πάνε χαμένες

Στο μυαλό έχεις πολλά
Και ο χρόνος σου τελειώνει
Μια νύχτα θα φύγεις μακριά
Το κρύο ζυγώνει
Μέρες Παράξενες
Μέρες Χαμένες


Πυξαράς Δημήτρης

Πέμπτη 13 Ιουλίου 2017

Οι Καφεπότες

του Joseph Goebbels

 Θεωρούμε απαραίτητο να ασχοληθούμε με ένα επίκαιρο ζήτημα. Το πρόβλημα είναι η
έλλειψη καφέ που παρουσιάστηκε σε διάφορα σημεία του Reich, και δεν έχει
αποκατασταθεί ακόμη.


Είναι πράγματι περισσότερο θλιβερό ότι αναγκάζεται κάποιος να μιλήσει δημοσίως για
αυτό το θέμα. Ωστόσο, υπάρχει μια συγκεκριμένη κατηγορία από τους σύγχρονούς μας
οι οποίοι αρέσκονται να εκμεταλλεύονται κάθε Γερμανική έλλειψη για να
διασκεδάσουν ή να υπονομεύσουν το Εθνικό-Σοσιαλιστικό καθεστώς.
 
Ο καφές αποτελεί μετά βίας βιοτική αναγκαιότητα, ή μια απαραίτητη ικανοποίηση.
Είναι σίγουρα κάτι το ευχάριστο. Η κουβέντα κυλά με ένα φλιτζάνι καφέ, σωστά; Η
ελάττωση της κατανάλωσης του καφέ, ή ακόμη και η παύση για ένα διάστημα, ωστόσο,
σπανίως βλάπτει την υγεία κάποιου. Τουναντίον, κατ’ ακρίβειαν. Είναι γεγονός ότι,
όπως είπε και ο Mussolini στην ομιλία του στο May Field, ο Εθνικό-Σοσιαλισμός και ο
Φασισμός έχουν μια κοινή απέχθεια για την άνετη και την ευχάριστη ζωή.

Εάν ο καφές είναι σε μικρές ποσότητες για ένα διάστημα, τότε είναι μετά βίας βιώσιμη
αναγκαιότητα. Εάν βρίσκονταν σε έλλειψη οι πατάτες ή το ψωμί, θα ήταν τελείως
διαφορετική η κατάσταση, δηλαδή προϊόντα που είναι απαραίτητα για την καθημερινή
ζωή. Ο καφές είναι ένα καθαρό αντικείμενο πολυτελείας που το απολαμβάνει κάποιος
όταν το έχει, αλλά μπορεί εύκολα να το σταματήσει όταν υπάρχει αναγκαιότητα ή όταν
το απαιτούν οι οικονομικές πιέσεις.

Εάν ο καφές είναι σε μικρές ποσότητες, κάθε Γερμανός πρέπει να γνωρίζει ότι αυτό δεν
συμβαίνει επειδή η κακία της κυβέρνησης δεν σκοπεύει να αφήσει τον λαό να
απολαύσει ένα φλιτζάνι καφέ, αλλά μάλλον εξαιτίας της εθνικής ανάγκης, μια
οικονομική προϋπόθεση με δεδομένη την κατάσταση της Γερμανίας, την οποία ο λαός
θα πρέπει να αποδεχτεί.

Το καθήκον κάθε αφοσιωμένου ατόμου σε μια τέτοια κατάσταση είναι να μειώσει ή να
σταματήσει εντελώς την κατανάλωση του εν λόγω προϊόντος πολυτελείας, και να
ξαναρχίσει μόνο όταν οι επαρκείς προμήθειες είναι πάλι διαθέσιμες, όταν το πρόβλημα
θα έχει ξεπερασθεί.

Οι λόγοι για αυτή την έλλειψη στονκαφέ, η οποία ακόμη δεν έχει αποκατασταθεί
εντελώς, είναι πασιφανείς. Έχουν να κάνουν με τα συναλλαγματικά αποθέματα και τις
εξαγωγές. Η κατάσταση έγινε καταφανής νωρίς τον Ιανουάριο. Πρέπει κανείς να
θυμάται ότι η κατανάλωση καφέ στη Γερμανία έχει αυξηθεί περίπου στο 50% από το
1933. 2.160.000 σακιά καφέ εισήχθησαν το 1933, 3.290.000 το 1938. Η κατανάλωση
καφέ στη Γερμανία δεν έχει μειωθεί, αλλά αντιθέτως έχει αυξηθεί δραματικά από όταν
ο Führer ανέλαβε την εξουσία·η διαφορά είναι ότι περισσότερος κόσμος πίνει καφέ.
  
Αυτή είναι μια σοσιαλιστική εξέλιξη. Το 1932 μόνο οι ευδαίμονες έπιναν καφέ. Οι
άνεργοι δεν είχαν χρήματα για να αγοράσουν καφέ, άρα δεν υπήρχε έλλειψη. Αλλά
τώρα τα επτά εκατομμύρια οι οποίοι ήταν άνεργοι το 1932 είναι εργαζόμενοι. Τώρα
έχουν και πάλι τη δυνατότητα να απολαύσουν τις χαρές της ζωής. Αυτό αναπόφευκτα
οδηγεί σε περιστασιακές ελλείψεις σε κάποιες περιοχές όπου το φαγητό και οι
προμήθειές μας χρειάζονται ενισχύσεις.

Πρέπει κάθε Γερμανός να είναι ευχαριστημένος που οι αυξητικοί αριθμοί του λαού μας
μπορούν να απολαύσουν τις χαρές της ζωής, ακόμη κι αν το αποτέλεσμα είναι μια
περιστασιακή προσωπική δυσκολία.

Το γεγονός ότι πρέπει να περιορίσουμε την κατανάλωση του καφέ τρόπον τινά και ότι
δεν μπορούμε να εισαγάγουμε περισσότερο καφέ είναι το αποτέλεσμα των ελλείψεων
στο συνάλλαγμα, το οποίο όλοι ξέρουν ότι χρειαζόμαστε για πράγματα πολύ πιο
σημαντικά από τον καφέ. Δεν είναι ζήτημα του τύπου “όπλα αντί για καφέ”, αλλά με
δεδομένη την παγκόσμια τάξη θεωρούμε πιο σημαντική την ενίσχυση των
στρατιωτικών μας δυνάμεων από τον εφοδιασμό των καφεποτών με όσο καφέ
επιθυμούν. Μετά βίας χρειάζεται να προσθέσουμε ότι δεν έχουμε την πρόθεση ή την
ικανότητα να πληρώσουμε για τον καφέ που εισαγάγουμε σε μετρητά. Πρέπει να
πληρώσουμε για τις εισαγωγές μας με Γερμανικά προϊόντα που εξαγάγουμε.

Ο καφές στη Γερμανία είναι απλώς ένα σημαντικό αφέψημα. Δεν είναι καθημερινό
ποτό για τις μεγάλες εργατικές μάζες, για τις οποίες είναι πολύ ακριβός. Ακόμη, το
οικονομικό βαρόμετρο δείχνει ότι ότι υπάρχει μια δραματική αύξηση στην κατανάλωση
καφέ από την προ-πολεμική περίοδο. Η κατά κεφαλήν κατανάλωση το 1913 ήταν 2
κιλογραμμάρια, 1,6 το 1932 και 2,3 το 1938. Η κατάσταση είναι σε απόλυτη τάξη.

Αλλά για μερικές εβδομάδες μπορούσε να δει κανείς ολόκληρες ουρές από λάτρεις του
καφέ έξω από καταστήματα στις μεγαλουπόλεις. Ένα συγκεκριμένο είδος ανθρώπου ο
οποίος δεν έπινε ποτέ καφέ πρωθύστερα ένοιωσε ξαφνικά την ανάγκη να ανακοινώσει
την προτίμησή του σε αυτόν. Αυτό δεν ήταν απλώς αισχρό, ήταν σκάνδαλο.
  
Πριν αρκετό καιρό ένας επιφανείς ξένος ο οποίος ήταν φίλα προσκείμενος στον
Εθνικο-Σοσιαλισμός παρατήρησε τις ουρές έξω απ’τα καταστήματα στους δρόμους του
Βερολίνου. Νόμιζε ότι θα έπρεπε να περιμένουν στις ουρές για πατάτες ή ψωμί. Όταν
ανακάλυψε πως αυτοί οι άνθρωποι περίμεναν στις ουρές για καφέ, μπόρεσε μόνο να
κουνήσει το κεφάλι του.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι μερικοί άνθρωποι ικανοποιούνται να συσσωρεύουν τον
καφέ. Το έκαναν αυτό εν μέρει για να σιγουρέψουν το δικό τους απόθεμα -λες και ο
καφές είναι βιοτική αναγκαιότητα- αλλά και εν μέρει για να δημιουργήσουν δυσκολίες
για την Εθνικο-Σοσιαλιστική κυβέρνηση. Επί παραδείγματι, μια γυναίκα από τους
καλύτερους κύκλους του Βερολίνου στην περιοχή του Wilmersdorf συνελήφθη με οχτώ
τέταρτα της λίβρας από καφέ τα οποία είχε αγοράσει από διάφορα καταστήματα.
Εξήγησε πως ήθελε να βεβαιωθεί ότι θα είχε αρκετά. Λοιπόν, αυτή είναι μια οπτική.
Τέτοιοι άνθρωποι είναι φυσικά μια γελοία μειοψηφία, αλλά βρίσκονται σε θέση να
βλάψουν το καλό όνομα του λαού μας. Και είναι πάντα οι ίδιοι άνθρωποι.

Δίνουνδιστακτικά στην εκστρατεία Winter Relief, καταχρώνται την Εθνικο-Σοσιαλιστική
κυβέρνηση και το Εθνικο-Σοσιαλιστικό κίνημα, αντιτίθενται σε ό,τι κάνουμε, δειλιάζουν
σε κάθε κρίση, βρίσκουν τον κομματικό αρχιφύλακα της γειτονιάς τους στο κτίριότους
ως ενόχληση, είναι πιστοί υποστηρικτές θρησκευτικών κινημάτων, λατρεύουν τους
πολιτικούς σατιριστές, και ενημερώνονται για την επικαιρότητα από ξένους
ραδιοφωνικούς σταθμούς ή εφημερίδες.

Φυσικά δεν θεωρούν ότι είναι υποδεέστερο της αξιοπρέπειάς τους να απολαύσουν τα
ευεργετήματα του Εθνικο-Σοσιαλιστικού κράτους. Η ευχαριστία τους είναι να
ψηφίσουν πρόσχαρα όχι στο δημοψήφισμα για την έγκριση της ένταξης της Αυστρίας
στο Reich. Δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει εθνική πειθαρχία. Η πολιτική συμπεριφορά τους
είναι αισχρή. Ό,τι έρχεται απέξω είναι πρωτοκλασάτο, ενώ ό,τι κάνουμε εμείς είναι
σοκαριστικό.
  

Είναι φυσικά αυτονόητο για πολλά μέλη του κόμματος όχι μόνο να μειώσουν, αλλά να
εξαλείψουν την κατανάλωσή τους σε τρόφιμα ή αντικείμενα πολυτελείας που
  βρίσκονται σε μικρή προμήθεια στη Γερμανία. Τα παλιά μέλη του κόμματος έχουν μάθει στα πολλά χρόνια αγώνα να προσέχουν την υγεία του λαού. Αυτά τα παλιά μέλη του κόμματος, ωστόσο, εξοργίζονται όταν βλέπουν ότι οι προνομιούχοι του σεβασμού τους είναι αυτοί οι επιπόλαιοι και απερίσκεπτοι άνθρωποι οι οποίοι είχαν τόσο λίγο να κάνουν με την άνοδο του Εθνικό-Σοσιαλισμού στην εξουσία, όσο έχουν να κάνουν μαζί του και με τις τωρινές του προσπάθειες.  

Αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν την ευφυΐα να δουν ότι η Γερμανία σήμερα πολεμά για
την οικονομική της υπόσταση που θα καθορίσει το ίδιο της το μέλλον. Εάν η μάχη
φέρει ακόμη και μερικές ενοχλήσεις, αυτοί οι άνθρωποι θα έχουν αρκετούς λόγους για
να κριτικάρουν το Εθνικο-Σοσιαλιστικό κράτος, θα ξεχάσουν την πρωθύστερη επιτυχία
του και θα κλάψουν για το χαμένο τους φλιτζάνι καφέ. Μερικές εβδομάδες πριν, ο
εχθρικός ξένος τύπος κυκλοφόρησε φωτογραφίες με ουρές αυτών των ποτών του καφέ
και των φίλων τους έξω από καταστήματα. Φυσικά, ο εχθρικός τύπος δεν είπε ότι
περίμεναν για καφέ, αλλά αντιθέτως ισχυρίστηκαν πως περίμεναν για πατάτες ή ψωμί
και διέδωσαν στον κόσμο μύθους ότι είχε ξεσπάσει πείνα στη Γερμανία.
 

Δεν θεωρούμε σοβαρά υπολογίσιμους αυτούς τους ηλίθιους και επιπόλαιους
ανθρώπους, εκτός εάν η συμπεριφορά τους βλάπτει το κύρος της Γερμανίας στον
κόσμο. Αυτό συνέβη εδώ


Αυτοί οι άνθρωποι, σύμφωνα με το νόμο, δεν έχουν λόγο να διαμαρτύρονται για τις
οικονομικές δυσκολίες που αντιμετωπίζει η Γερμανία. Δεν διαδήλωσαν το 1919 όταν η
Συνθήκη των Βερσαλλιών μας ανάγκασε να παραδώσουμε όλες τις αποικίες μας.
Υπήρξαν κάποιοι που διαδήλωσαν. Δεν αντιτάχθηκαν με κανένα τρόπο στο Σχέδιο
Dawes ή στη Νέα Συνθήκη, η οποία καταβρόχθισε και τους τελευταίους οικονομικούς
μας πόρους. Κατ’ ακρίβειαν, μας στιγμάτισαν ως προδότες όταν εμείς αντιταχθήκαμε.
  

Η άνανδρη συγκατάθεσή τους εξηγεί γιατί η Γερμανία δεν έχει πλέον αποικίες, και
επομένως δεν μπορεί να καλύψει τις ανάγκες μας από τους δικούς μας πόρους. Δεν
υπάρχει αμφιβολία ότι εάν η επιστροφή των αποικιών της Γερμανίας γινόταν ξαφνικά
φλέγον θέμα, αυτοί οι άνθρωποι θα γκρίνιαζαν, θα παραπονιόταν, θα κατέκριναν και
θα προμήνυαν έναν νέο παγκόσμιο πόλεμο. Οφείλω να πω προς αυτές τις διανοητικές
 ψυχές ότι δεν έχουμε καμία πρόθεση επ’ ουδενί να λάβουμε υπόψιν τις τρυφερές ευαισθησίες τους με το να αλλάξουμε τις οικονομικές μας πολιτικές, οι οποίες εξυπηρετούν τα συμφέροντα και τις ανάγκες ολόκληρου του Γερμανικού λαού, και ειδικά του εργατικού λαού.

Αυτοί οι αγαπητοί μας άνθρωποι θα πρέπει απλώς να διδαχθούν την υπομονή και την
προσαρμογή στην εκάστοτε παρούσα κατάσταση. Στη χειρότερη περίπτωση, θα
απολαμβάνουν λιγότερο συχνά το να παραπονιούνται για το κόμμα και το κράτος
μεένα φλιτζάνι καφέ, λέγοντας πράγματα όπως: “Ακούσατε, Κυρία Meyer, ότι ο νέος
αρχιφύλακας της γειτονιάς μας είναι ο θυρωρός μας; Τι να πει κανείς; Ο σύζυγός μου
λέει ότι αυτό είναι Μπολσεβικισμός. Αλλά μην διαρρεύσει. Δεν θέλουμε καθόλου
δυσαρέσκεια!”

Οι παλιοί Εθνικό-Σοσιαλιστές δεν δίνουν σημασία σε ανθρώπους οι οποίοι μιλούν και
κακολογούν τοιουτοτρόπως. Δεν μπορούμε να αγνοήσουμε, ωστόσο, το γεγονός ότι
αυτοί οι καφεπότες χρησιμοποιούν μια γελοία έλλειψη στον καφέ που τίμιοι άνθρωποι
δεν ανησυχούν στο ελάχιστο να σταθούν στην ουρά έξω από τα καταστήματα λες και
έχει ξεσπάσει λιμός στη Γερμανία. Όλο αυτό είναι οδυνηρό και επίφοβο, και δεν
θέλουμε να δούμε ξανά τέτοιες εικόνες στο μέλλον.

Έχουμε δει μέσα απ’ αυτό ότι αυτές οι ουρές για τον καφέ έχουν εξαφανισθεί από τις
Γερμανικές πόλεις. Οι τίμιοι άνθρωποι, όποτε ο καφές διατίθεται σε μικρές ποσότητες
-όπως σήμερα- είτε μειώνουν την κατανάλωσή τους ή παύουν εξ ολοκλήρου να τον
καταναλώνουν. Οι καφεπότες μπορούν να περιμένουν μέχρι να υπάρξει ξανά αρκετός
καφές. Τότε θα μπορούν να επιστρέψουν στις καφεϊνογιορτές τους και να λένε
πράγματα του τύπου “Λοιπόν, Κυρία Meyer, τι λες για αυτό; Η κατάσταση είναι αρκετά
άσχημη, είναι πράγματι αρκετά άσχημη!”
  

Παρασκευή 3 Μαρτίου 2017

Για ένα

Και τι δεν θα έδινα για ένα σου χαμόγελο
Μόνο για ένα,
Να το δω από μακριά
Πολύ μακριά
Και ας μην είναι για μένα,

Μόνο για ένα 

Πυξαράς Δημήτρης

Πέμπτη 12 Μαρτίου 2015

Της συμφοράς η θύμηση


Λάθη, αμαρτίες μου πολλές,
Βαρέθηκα να πληρώνω τα του χθες
Παιχνίδια του μυαλού,
Πάρτα όλα όπως θες
Στην κόλαση, φως δεν έχει όσο και να θες
Απέλπιδη ελπίδα αλλαγής
Νέος τόπος φυγής
Παγίδα της ψυχής – λύτρωση της στιγμής
Φως,
στην κόλαση δεν έχει φως,
Όπου και να πας, στον βούρκο τριγυρνάς
Διαφορά καμιά,
Η λάσπη βγαίνει από μέσα σου βαθιά
Σε πνίγει, σε βρομίζει και σε βυθίζει
Κυνηγάς το όνειρο, δεν βγάζει πουθενά
Οι λωτοί δεν κάνουν πλέον δουλειά,
Σκιές του παρελθόντος βγαίνουν από μέσα σου συχνά
Σκατάνθρωπος, στον βούρκο τριγυρνάς
Ζεις για την μέρα της απαλλαγής
Για την τρυφερή αγκαλιά, το όμορφο χαμόγελο
Για την μέρα που και αυτά,
Θα τα βρομίσεις… 

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2015

Το ταξίδι

Είναι τρομακτικό
Πόσο θα ήθελα να χαϊδεύω τώρα τα μαλλιά σου
Να γευτώ την γεύση των χειλιών σου
ή έστω στο κύκνειο άσμα μου,
Να μυρίσω το άρωμα σου
Ένα ακόμα βράδυ μακριά σου
Κάνοντας όνειρα για ταξίδια χωρίς προορισμό
Παραισθήσεις που θα ήθελα να βιώσω
Και οι σειρήνες, παράφωνες μπροστά στην σκέψη σου
Δικός σου και ας μην σε έχω καν αγγίξει

Πυξαράς Δημήτρης

Τετάρτη 28 Ιανουαρίου 2015

Γενέθλια λήθη

Κυριακή,
28 Ιανουαρίου
Αγονία
Είναι κορίτσι
Χαρά!
Δες το, τι γλυκό, παχουλούτσικο
Άντε τώρα να του βρεις όνομα...

Μεγάλωσε
Συναντηθήκαμε σε ένα σταθμό
Είχαμε πάρει και οι 2 το τραίνο του χρόνου
Διαφορετικό δρομολόγιο
Τυχαία συνάντηση; Ίσως
Ίσως όχι
Όχι.

Κοινό δρομολόγιο
Μέρες και νύχτες το ταξίδι
Ζέστη, βροχή και κρύο
Αισθήματα, χαρά και λύπη

Σε άλλον σταθμό, έπρεπε να κατέβουμε
Για άλλο τρένο χρονικό
Ούτε ένα γεια
Και από τότε,
Ούτε ένα γεια

Πέρασαν χρόνια,
Ούτε ένα γεια,
Ένας εγωισμός
Και κάθε τέτοια μέρα
Μια γενέθλια λήθη,
Να ξεχάσουμε το θαύμα της Κυριακής

Πυξαράς Δημήτρης

Παρασκευή 28 Νοεμβρίου 2014

Ξεκάρφωμα

Ξέρεις κάτι ρε γαμώτο; Σε γουστάρω!
Αλλά κάθε φορά που είσαι "δίπλα" μου, στον ίδιο χώρο μαζί μου,
θέλω να σου πω τόσα!
Πρέπει να σου πω τόσα! Και δεν μπορώ!
Δεν έχω τον χώρο και τον αέρα!
Ντρέπομαι ακόμα και να σε κοιτάξω για αυτή μου την αδυναμία.
Και νιώθω να φεύγω κάθε μέρα και ποιο μακριά σου!
Ποιο μακριά από την ευκαιρία να σε γνωρίσω.
Η αλήθεια που δεν μπορώ να σου πω, σε μορφή ποιήματος.
Έτσι για το ξεκάρφωμα!

Πυξαράς Δημήτρης

Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014

Υπάρχουν πριγκίπισσες εδώ?

Σε έβαλα μπροστά σε έναν  καθρέφτη
Ξαφνιάστηκες!
Σε ρώτησα τι βλέπεις
Μου είπες μια κοπέλα,
Μια κοπέλα; Απόρησα
Μια κοπέλα μου, επιβεβαίωσες
Και άραγε κάνω τόσο λάθος;
Μήπως δεν βλέπω καλά;

Το ξανασκέφτηκα! Πάλι το ίδιο συμπέρασμα!
Σε ξαναρώτησα, εκνευρίστηκες
«Μια κοπέλα βλέπω», είπες ξανά
Παράξενο! Η αλήθεια είναι πως και οι πριγκίπισσες δεν διαφέρουν στην όψη από τις άλλες κοπέλες
Εγώ όμως κάτι άλλο βλέπω.. Κάποια διαφορετική...
Μια πριγκίπισσα
Ευκαιρία να δούμε το ίδιο,
Και αν δεν βρούμε την πριγκίπισσα αυτή άμεσα,
Να την δημιουργήσουμε!
Άραγε, σε πόσο θα υπάρχει μια πριγκίπισσα εδώ; 

Πυξαράς Δημήτρης

Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014

Της Τροίας η ωραία Ελένη

Μάτια στρόγγυλα μεγάλα
Μαλλιά καστανά
Μια πριγκίπισσα, μάγισσα, θεά
Ακόμα και ο θεός Έρωτας, πολύ μικρός μπροστά της
Ο ωραία Ελένη, ποια Τροία για σένα θα καταστραφεί;
Σαν νέος Πάρις, να κλέψω την καρδιά σου καρτερώ
2 φιλιά, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά

Τόσο όμορφη που ένα ψεύτικο όραμα σου προσκυνώ
ταξίδια κάνω στην μεσόγειο:
Περσία, Συρία, Αίγυπτος
Παρέα με τον Πλάτωνα, σε ψάχνουμε
Να βρούμε το γνήσιο σου εγώ.
Να σε ερωτευθούμε και να σε υμνήσουμε

Για σένα θα μπορούσαν εκ νέου να γράψουν ποιήματα ο Παλαμάς και  ο Ρίτσος
Για μια νέα ωραία Ελένη.
Μια ωραία Ελένη που δεν πήγε στην Τροία,
Δεν έχει πατέρα τον Δία
Δεν έγραψε για αυτή ο Όμηρος
Μια ωραία Ελένη που κάθε σύγχρονος Πάρις ονειρεύεται
Μια ωραία Ελένη που ακόμη και ο Έρως θα μιλούσε ξανά στην Σαπφώ
Για μια ωραία Ελένη,
Εσένα!

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014

Τριαντάφυλλα

Κόκκινα και ρόζ,
Σαν τα δυο σου χείλη                                   
Την μια κόκκινα και την άλλη ροζ
Ένα κραγιόν να παίζει με το χρώμα
Της απαράμιλλης τους ομορφιάς.
Ερωτισμός χωρίς όρια, και ένα χαμόγελο αγγελικό
Βλέμμα σκεπτικό, πινελιά στην μύχια σου γοητεία
Μαγεία, ποίηση και ζωγραφική
Τέχνες, μπροστά σου πολύ μικρές
Ανίκανες να περιγράψουν των χειλιών σου την ομορφιά
Ένα κραγιόν να παίζει ακόμα με το δίλημμα
Κόκκινα ή ροζ;

Η απάντηση, μάλλον και τα δύο!

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή 26 Οκτωβρίου 2014

Στης Ιθάκης τα στενά δρομάκια

Σαν βρέθηκε ο δρόμος του πηγεμού για την Ιθάκη
Φτάσαμε στον προορισμό μας
Η Ιθάκη είχε αλλάξει
Ο χάρτης παλιός
Τα σοκάκια πλέον μεγάλοι δρόμοι
Κανένας γνωστός
Νέοι άνθρωποι, νέα γούστα.
Κάθομαι σκεπτικός
Δύσκολο το ταξίδι
Άραγε γιατί;
Βρίσκω μερικά δρομάκια
Φαντάζουν γνώριμα από παλιά
Από τα λίγα που έχουν μείνει,
Περιπλανώμενος σε αυτά συλλογιέμαι
Που θέλω να πάω τελικά;
Είναι τα δρομάκια λίγα, μετρημένα σε δέκα δάκτυλα
Που και τα δέκα δεν χρειάζεται να τα μετρήσεις
Που και τα δέκα σε πάν έξω από την Ιθάκη.
Βγαίνοντας από την πόλη, βλέπω μια μάγισσα γνωστή από παλιά
Κοιτάζοντας κάτω, βλέπει τον ίσκιο μου και μονολογεί
« Μακρής ο δρόμος σου γνωστέ άγνωστε. Υπέφερες για να φτάσεις! Θυσίασες πολλά! Και τώρα, σαν νέος ταξιδιώτης, καλό ταξίδι να έχεις. Για μια νέα Ιθάκη, στο μυαλό σου όμορφη και ιδανική. Σαν ταξιδιώτης, ποτέ σου δεν θα βρεις την δική σου Ιθάκη» 

Πυξαράς Δημήτρης

Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2014

Ματιές και βλέμματα

Από ένα παράθυρο κοιτάς,
Σύννεφα, βροχή, μουνταμάρα
Βιαστικοί περαστικοί, βρεγμένη από την βροχή
Ένα ζευγάρι, λίγο ποιο κάτω
Χορεύει μέσα στην βροχή
Βρέχεται, κρυώνει, θερμαίνετε
Και είναι τα βλέμματα τους γεμάτα φως, έρωτα και ελπίδα
Από το παράθυρο σου κοιτάς,
Το φως ανοικτό, είναι Κυριακή πρωί
Κλεφτές ματιές, ζήλιας και θαυμασμού
Και συνεχίζεις να κοιτάς…
Ψάχνεις τριγύρω να βρεις και σύ το άλλο σου μισό
Η μοναξιά έρχεται κάθε πρωί και κάθε βράδυ
Τις μέρες τις βροχερές
Καμιά φορά και όταν βλέπεις ανθρώπους να χορεύουν…
Η  βροχή δεν σταματά, στο βρεγμένο τζάμι καθρεφτίζεται πλέον το βλέμμα σου

Το βλέμμα σου, οι ματιές σου, εσύ! 

Πυξαράς Δημήτρης

Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014

Ένα σου φιλί

Και ξυπνάς κάθε πρωί, 
ψάχνεις για το φιλί
Ένα φιλί που θα σε ξυπνήσει απ τον ύπνο τον βαθύ
Ναναι γλυκό, 
χείλι κόκκινα
Δεν θέλω πολλά,
ένα φιλί
Λίγα δευτερόλεπτα στον παράδεισο
Και μετά άσε με να περιπλανιέμαι στην κόλαση
Μην ξεχάσεις,
Όταν φεύγεις,
 ένα χαμόγελο

Ένα χαμόγελο να έχω να θυμάμαι…

Πυξαράς Δημήτρης

Σάββατο 18 Οκτωβρίου 2014

Ευαίσθητοι άνθρωποι

Οι ευαίσθητοι άνθρωποι είναι πάντα και οι ποιο σκληροί…

Είναι αυτοί που θα σε βοηθήσουν
Που θα κάνουν από ζητιάνο τον άλλο βασιλιά
Θα σου χαρίσουν γοβάκια για να βάλεις στον χορό
Θα σου σκουπίσουν τα δάκρυα και θα τα κάνουν χαμόγελο
Θα σου δώσουν να φας αν πεινάς, χωρίς να το ζητήσεις

Είναι όμως και αυτοί
Που θα σου σπάσουν το χέρι όταν πας να τους κλέψεις
Που θα σε πουλήσουν πριν προλάβεις να τους πουλήσεις
Που θα σε κάνουν να κλάψεις όταν πας να τους κοροϊδέψεις
Που θα σε κάνουν από βασιλιά ζητιάνο με όποιο κόστος

Είναι αυτοί
Που δεν θα το βουλώσουν στην αδικία
Που θα σου χαμογελούν και ας υποφέρουν
Που πάνω από όλα θα σκεφτούν το συνολικό καλό
Που δεν θα τους καταλαβαίνεις

Είναι αυτοί
Που θα τους θεωρήσεις ασήμαντους, και ας έχουν κάνει τόσα σημαντά
Που θα τους θεωρείς χαζούς και ντροπαλούς και ας  μην είναι
Που θα τους πεις άξεστους και ας είναι και από σένα ποιο κομψοί

Είναι αυτοί που δεν πρέπει να έχεις πολλά πολλά μαζί τους
Είναι ευαίσθητοι, για αυτό μείνε μακριά

Πυξαράς Δημήτρης