Το ταξίδι

Είναι τρομακτικό
Πόσο θα ήθελα να χαϊδεύω τώρα τα μαλλιά σου
Να γευτώ την γεύση των χειλιών σου
ή έστω στο κύκνειο άσμα μου,
Να μυρίσω το άρωμα σου
Ένα ακόμα βράδυ μακριά σου
Κάνοντας όνειρα για ταξίδια χωρίς προορισμό
Παραισθήσεις που θα ήθελα να βιώσω
Και οι σειρήνες, παράφωνες μπροστά στην σκέψη σου
Δικός σου και ας μην σε έχω καν αγγίξει

Πυξαράς Δημήτρης

Στης Ιθάκης τα στενά δρομάκια

Σαν βρέθηκε ο δρόμος του πηγεμού για την Ιθάκη

Φτάσαμε στον προορισμό μας

Η Ιθάκη είχε αλλάξει

Ο χάρτης παλιός

Τα σοκάκια πλέον μεγάλοι δρόμοι

Κανένας γνωστός

Νέοι άνθρωποι, νέα γούστα.

Κάθομαι σκεπτικός

Δύσκολο το ταξίδι

Άραγε γιατί;

Βρίσκω μερικά δρομάκια

Φαντάζουν γνώριμα από παλιά

Από τα λίγα που έχουν μείνει,

Περιπλανώμενος σε αυτά συλλογιέμαι

Που θέλω να πάω τελικά;

Είναι τα δρομάκια λίγα, μετρημένα σε δέκα δάκτυλα

Που και τα δέκα δεν χρειάζεται να τα μετρήσεις

Που και τα δέκα σε πάν έξω από την Ιθάκη.

Βγαίνοντας από την πόλη, βλέπω μια μάγισσα γνωστή από παλιά

Κοιτάζοντας κάτω, βλέπει τον ίσκιο μου και μονολογεί

« Μακρής ο δρόμος σου γνωστέ άγνωστε. Υπέφερες για να φτάσεις! Θυσίασες πολλά! Και τώρα, σαν νέος ταξιδιώτης, καλό ταξίδι να έχεις. Για μια νέα Ιθάκη, στο μυαλό σου όμορφη και ιδανική. Σαν ταξιδιώτης, ποτέ σου δεν θα βρεις την δική σου Ιθάκη» 

Πυξαράς Δημήτρης

Ένα σκληρό ναρκωτικό...

Δευτέρα στις 6.30

Ήρθες στις 7.00

Τυχαία συνάντηση,  4 άτομα, μια παρέα!

Απόγευμα και ο ήλιος να καίει.

Πέρασαν οι ώρες, έγινες άμεσα ανάγκη

Πέρασαν οι μέρες, έγινες αρρώστια

Σκληρό ναρκωτικό, που η εξάρτηση του δεν περνάει

Που σε καταστρέφει και το γουστάρεις

Που ξεχνάς τον καύσωνα, τον ήλιο, την κούραση, το ταξίδι

Κάνει πάρτι η καρδιά και το μυαλό λογική δεν έχει

Με ένα κλικ, απλά…

Τίποτα άλλο!

Σε μια στιγμή. Σκέψη παντοτινή.

Ένα σαράκι να σε τρώει,

Σαν σάπιο πλοίο,

Μα η σαπίλα μένει…

Και συ σε άλλη θάλασσα να ταξιδεύεις ποια

Με άλλον καπετάνιο, του καλοκαιριού την πληγή ξεχνάς

Την βουτάς μέσα στο χιόνι , το αίμα να παγώσει

Μα η αιμορραγία μένει, ίσως όχι σε σένα…

Πυξαράς Δημήτρης 

Στις θέλησης το ταξίδι

Και αν έκανα ταξίδια μακρινά

Και αν το μυαλό βγήκε βόλτα για να ξεχάσει

Κάτι μου φωνάζει πίσω από τα αυτιά

Μια ζωή χαμένη,

Που δεν λέει να αλλάξει

Και πήγα και έγινα, ναυτικός

Σε θάλασσες μα και σε ποτάμια

Τους σκάρτους να τους παίρνει μακριά ο αφρός

Που κάνει η προπέλα σαν γυρνάει…

Και πέρασε για άλλη μια φορά ο καιρός

Και λίγο πολύ, όλα ήταν ίδια!

Στον τοίχο βαρούσαμε το κεφάλι μας,

Πατούσαμε σε στάχτες και αποκαΐδια…

Σκέψεις και ελπίδες μείναν ορφανές

Τα θέλω μας, ξεχασμένα γερόντια

Ήρωες μια εποχής μακρινής.

Και αν έκανα ταξίδια μακρινά,

Την δύναμη ποτέ μου δεν βρήκα,

Τα θέλω μου να βάλω μπροστά!

Πυξαράς Δημήτρης