Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έρωτας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα έρωτας. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2018

Επιεόρτια δέηση


Κάθε χρόνο στις γιορτές, Χριστούγεννα, πρωτοχρονιά, μερικοί μελαγχολούν, άλλου κάνουν σχέδια, θέτουν στόχους, μετράνε μέρες… Όλοι όμως κατά βάθος ψάχνουν να βρουν κάτι, κάτι που τους λείπει. Τρομερή δυναμική αυτές τις μέρες: Όλα μπαίνουν κάτω από έναν μεγεθυντικό φακό. Αν είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος, η ευτυχία σου θα μεγαλώσει. Αν δεν είσαι, όλα θα είναι ποιο έντονα. Κάτι όμως θα λείπει.

Τι κάνεις άραγε αν αυτό που λείπει δεν το είχες ποτέ; Και δεν μιλάμε για τα μεγάλα στα σημαντικά, μιλάμε για τα απλά. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, να ξυπνάς το πρωί και να είναι εκεί δίπλα σου, να θες να ζήσεις μια μέρα παραπάνω μόνο και μόνο για να δεις ένα χαμόγελο!
Τι κάνεις άραγε αν αυτό που λείπει δεν το είχες ποτέ; Ένα τρυφερό χάδι, ένα πείραγμα, μερικά ναζάκια. Και κάθε μέρα να λιώνεις. Να ψάχνεις όλα αυτά που μερικοί τα θεωρούν δεδομένα. Ειρωνεία; Δεν το αξίζεις; Αν το αξίζεις γιατί δεν το έχεις? Γιατί άραγε και πως…

Τι κάνεις άραγε αν αυτό που λείπει δεν το είχες ποτέ; Θα σου πω εγώ τι κάνεις! Δουλεύεις όλη μέρα για να ξεχαστείς. Συναναστρέφεσαι με ανθρώπους, που μέσα σου ξέρεις ότι όχι απλός δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, όχι καν να τους μιλάς, αλλά σου βγάζουν μια αηδία, γιατί η εγωπάθεια τους σε τυφλώνει! Γεμίζεις τον χρόνο σου τόσο πολύ που κάνεις τον εαυτό σου να μην έχει χρόνο ούτε καν να σκέφτεται! Το ονομάζεις ευτυχία, εθελοτυφλείς, καταπίνεις τα ξερατά σου, αντί να φωνάξεις το βουλώνεις, μοιράζεις χαμόγελα αριστερά δεξιά και όταν έρθει το βράδυ, παίρνεις το κοκτέιλ από τα χάπια σου. Κοιμάσαι και ονειρεύεσαι. Μέχρι να πάει 7:20 και ο παράδεισος σου να χαθεί. Και ξεκινάς πάλι την παράγραφο από την αρχή…

Και φτάνει εκείνη η στιγμή, που έχεις απογοητευτεί τόσο από τους ανθρώπους που δεν μπορείς πλέον να το διαχειριστείς, αυτό σε ματώνει. Και ξέρεις ότι δεν μπορείς να τους απογοητεύσεις και εσύ γιατί δεν είσαι σαν και αυτούς. Για αυτούς είσαι ένα κομμάτι κρέας, ένας ακόμα. Δεν τους αρέσουν λέει αυτά που κάνεις, γιατί δεν τους ακούγεται σωστό μετά από 10 ώρες σε μια δουλειά γραφείου να γυρνάς τσόντες. Δεν τους ακούγεται σωστό… Αλλά εσύ δεν πλήγωσες ποτέ κανέναν εσκεμμένα, ήσουν πάντα ειλικρινής. Ήσουν πάντα ευγενής και ας μην τους άξιζε.

Δεν θα μετρήσω ποτέ μου μέρες για να δω πότε θα αλλάξει η χρονιά, πότε θα έρθει το καλοκαίρι και πότε θα είναι η επόμενη μου άδεια. Και αν αυτή η διαφορετικότητα μου με καταδικάζει να μην είμαι ποτέ αποδεκτός, χαλάλι! Μικρό το κακό, έτσι και αλλιώς τι είχα, τι έχασα… Όταν δεν έχει, δεν μπορείς να χάσεις. Ο πόνος γίνεται γαλήνη και η γαλήνη ηρεμία. Λένε ο χρόνος τα γιατρεύει όλα, ευχαριστώ, θα συνεχίσω να ξύνω τις πληγές μου.


Πυξαράς Δημήτρης

Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2018

Το γράμμα σου

Το γράμμα σου

Ξέρεις κάτι; Ήθελα απόψε να σου γράψω ένα γράμμα, ναι ένα γράμμα. Αλλά δεν ήξερα που να το στείλω. Άρα αποφάσισα να σου γράψω από εδώ. Να σου γράψω στον πρώτο ενικό και ας ξέρω ότι ποτέ δεν θα το διαβάσεις... Τραγικό; Ναι είναι...

Ξέρεις πάνε σχεδόν 10 χρόνια. Δέκα χρόνια από εκείνο το όμορφο απόγευμα. Αρχές καλοκαιριού, 5,30 το ραντεβού, ήρθες στις 6 παρά. Η πρώτη ματιά, σοκ. Θυμάσαι; Ήταν να βγούμε με μια κοινή φίλη και το νέο αμόρε της... Επιτυχία μεγάλη ο τύπος... Αλλά με εμάς κάτι δεν πήγε καλά και το ξέραμε και οι δύο από την πρώτη στιγμή. Από το πρώτο αμήχανο χαμόγελο, πριν καν το γεια, πριν καν ακούσω την φωνή σου.

Εκείνο το απόγευμα το περάσαμε μαζί, μέχρι αργά το βράδυ. Δεκατρείς Ιουνίου του Δύο χιλιάδες Δέκα. Από εκεί και μετά σε ερωτευόμουν από την αρχή κάθε φορά που σε έβλεπα. Κάθε απόγευμα μετά την δουλειά, κάθε βράδυ μετά την προπόνηση, κάθε πρωί όταν ξυπνούσες στην αγκαλιά μου. Παράνοια. Για αυτή την παράνοια υπαίτια ήσουν εσύ...

Τώρα θα μου πεις, τόσα χρόνια μετά, ποιος θυμάται και τι. Ποιος, τι και γιατί. Ήθελα να σου γράψω για έναν και μοναδικό λόγο: από εκείνο το απόγευμα και μετά, με κατέστρεψες. Δεν μπόρεσα ποτέ να νιώσω κάτι σαν αυτό που ένοιωσα μαζί σου. Δεν το ξαναβρήκα ποτέ! Μου λείπει. Μην χαρείς, σε ξεπέρασα. Αν και, αν κάπου σε δω, έστω και από μακριά, να είσαι σίγουρη ότι πάλι θα σε ερωτευτώ. Ευχή και κατάρα όλο αυτό.

Κείμενο χωρίς συνοχή, που δεν θα διαβάσεις έτσι και αλλιώς. Ούτε κανείς άλλος δεν θα διαβάσει. Άντε ίσως κανένας άσχετος, που δεν θα καταλάβει. Τι να καταλάβει; Πόσα κρεβάτια αλλάξαμε τόσα χρόνια; Πόσες αγκαλιές; Πόσα χίλια; Γιατί; Αυτή την κατάρα την κουβαλάω ακόμα πάνω μου, μέσα μου. Πως μπορεί να εξαγνιστεί το κακό; Εσύ τα κατάφερες; Ποια η συνταγή;

Παράπονο, έτσι; Πονάει αυτό που θα πω, αλλά... Ρε γαμώτο, πόσο σπάνιες μπορεί να είναι κάποιες καταστάσεις; Κάποια συναισθήματα; Πλήρωση σε υπέρτατο βαθμό. Τώρα τι;

Κάτι τέτοια, άτιμα βράδια, θα έδινα τα πάντα, να νιώσω έτσι ξανά έστω και για λίγο. Να νιώσω έτσι έστω και για 5 λεπτά και μετά ας ένοιωθα για πάντα πόνο. Κάπου είχα διαβάσει, ότι οι άνθρωποι λέει, λαμβάνουμε ορθολογικές αποφάσεις. Ή έστω οριακά ορθολογικές. Και πάντα, για να έχουμε κάτι, αποκλείουμε και θυσιάζουμε αμοιβαία κάτι άλλο...

Μαλακίες, για ένα τέτοιο πεντάλεπτο, θα θυσίαζα τα πάντα!

Πυξαράς Δημήτρης

Παρασκευή 3 Μαρτίου 2017

Για ένα

Και τι δεν θα έδινα για ένα σου χαμόγελο
Μόνο για ένα,
Να το δω από μακριά
Πολύ μακριά
Και ας μην είναι για μένα,

Μόνο για ένα 

Πυξαράς Δημήτρης

Παρασκευή 13 Φεβρουαρίου 2015

Το ταξίδι

Είναι τρομακτικό
Πόσο θα ήθελα να χαϊδεύω τώρα τα μαλλιά σου
Να γευτώ την γεύση των χειλιών σου
ή έστω στο κύκνειο άσμα μου,
Να μυρίσω το άρωμα σου
Ένα ακόμα βράδυ μακριά σου
Κάνοντας όνειρα για ταξίδια χωρίς προορισμό
Παραισθήσεις που θα ήθελα να βιώσω
Και οι σειρήνες, παράφωνες μπροστά στην σκέψη σου
Δικός σου και ας μην σε έχω καν αγγίξει

Πυξαράς Δημήτρης

Δευτέρα 17 Νοεμβρίου 2014

Υπάρχουν πριγκίπισσες εδώ?

Σε έβαλα μπροστά σε έναν  καθρέφτη
Ξαφνιάστηκες!
Σε ρώτησα τι βλέπεις
Μου είπες μια κοπέλα,
Μια κοπέλα; Απόρησα
Μια κοπέλα μου, επιβεβαίωσες
Και άραγε κάνω τόσο λάθος;
Μήπως δεν βλέπω καλά;

Το ξανασκέφτηκα! Πάλι το ίδιο συμπέρασμα!
Σε ξαναρώτησα, εκνευρίστηκες
«Μια κοπέλα βλέπω», είπες ξανά
Παράξενο! Η αλήθεια είναι πως και οι πριγκίπισσες δεν διαφέρουν στην όψη από τις άλλες κοπέλες
Εγώ όμως κάτι άλλο βλέπω.. Κάποια διαφορετική...
Μια πριγκίπισσα
Ευκαιρία να δούμε το ίδιο,
Και αν δεν βρούμε την πριγκίπισσα αυτή άμεσα,
Να την δημιουργήσουμε!
Άραγε, σε πόσο θα υπάρχει μια πριγκίπισσα εδώ; 

Πυξαράς Δημήτρης

Τρίτη 11 Νοεμβρίου 2014

Της Τροίας η ωραία Ελένη

Μάτια στρόγγυλα μεγάλα
Μαλλιά καστανά
Μια πριγκίπισσα, μάγισσα, θεά
Ακόμα και ο θεός Έρωτας, πολύ μικρός μπροστά της
Ο ωραία Ελένη, ποια Τροία για σένα θα καταστραφεί;
Σαν νέος Πάρις, να κλέψω την καρδιά σου καρτερώ
2 φιλιά, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά

Τόσο όμορφη που ένα ψεύτικο όραμα σου προσκυνώ
ταξίδια κάνω στην μεσόγειο:
Περσία, Συρία, Αίγυπτος
Παρέα με τον Πλάτωνα, σε ψάχνουμε
Να βρούμε το γνήσιο σου εγώ.
Να σε ερωτευθούμε και να σε υμνήσουμε

Για σένα θα μπορούσαν εκ νέου να γράψουν ποιήματα ο Παλαμάς και  ο Ρίτσος
Για μια νέα ωραία Ελένη.
Μια ωραία Ελένη που δεν πήγε στην Τροία,
Δεν έχει πατέρα τον Δία
Δεν έγραψε για αυτή ο Όμηρος
Μια ωραία Ελένη που κάθε σύγχρονος Πάρις ονειρεύεται
Μια ωραία Ελένη που ακόμη και ο Έρως θα μιλούσε ξανά στην Σαπφώ
Για μια ωραία Ελένη,
Εσένα!

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014

Τριαντάφυλλα

Κόκκινα και ρόζ,
Σαν τα δυο σου χείλη                                   
Την μια κόκκινα και την άλλη ροζ
Ένα κραγιόν να παίζει με το χρώμα
Της απαράμιλλης τους ομορφιάς.
Ερωτισμός χωρίς όρια, και ένα χαμόγελο αγγελικό
Βλέμμα σκεπτικό, πινελιά στην μύχια σου γοητεία
Μαγεία, ποίηση και ζωγραφική
Τέχνες, μπροστά σου πολύ μικρές
Ανίκανες να περιγράψουν των χειλιών σου την ομορφιά
Ένα κραγιόν να παίζει ακόμα με το δίλημμα
Κόκκινα ή ροζ;

Η απάντηση, μάλλον και τα δύο!

Πυξαράς Δημήτρης

Σάββατο 25 Οκτωβρίου 2014

Ματιές και βλέμματα

Από ένα παράθυρο κοιτάς,
Σύννεφα, βροχή, μουνταμάρα
Βιαστικοί περαστικοί, βρεγμένη από την βροχή
Ένα ζευγάρι, λίγο ποιο κάτω
Χορεύει μέσα στην βροχή
Βρέχεται, κρυώνει, θερμαίνετε
Και είναι τα βλέμματα τους γεμάτα φως, έρωτα και ελπίδα
Από το παράθυρο σου κοιτάς,
Το φως ανοικτό, είναι Κυριακή πρωί
Κλεφτές ματιές, ζήλιας και θαυμασμού
Και συνεχίζεις να κοιτάς…
Ψάχνεις τριγύρω να βρεις και σύ το άλλο σου μισό
Η μοναξιά έρχεται κάθε πρωί και κάθε βράδυ
Τις μέρες τις βροχερές
Καμιά φορά και όταν βλέπεις ανθρώπους να χορεύουν…
Η  βροχή δεν σταματά, στο βρεγμένο τζάμι καθρεφτίζεται πλέον το βλέμμα σου

Το βλέμμα σου, οι ματιές σου, εσύ! 

Πυξαράς Δημήτρης

Πέμπτη 23 Οκτωβρίου 2014

Ένα σου φιλί

Και ξυπνάς κάθε πρωί, 
ψάχνεις για το φιλί
Ένα φιλί που θα σε ξυπνήσει απ τον ύπνο τον βαθύ
Ναναι γλυκό, 
χείλι κόκκινα
Δεν θέλω πολλά,
ένα φιλί
Λίγα δευτερόλεπτα στον παράδεισο
Και μετά άσε με να περιπλανιέμαι στην κόλαση
Μην ξεχάσεις,
Όταν φεύγεις,
 ένα χαμόγελο

Ένα χαμόγελο να έχω να θυμάμαι…

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή 5 Οκτωβρίου 2014

Εκ παραδόξου καταδίκη

Είναι και εκείνη η στιγμή που τελειώνει η μουσική.
Η νύχτα όμως συνεχίζει.
Και εσύ κάθεσαι εκεί, κοιτάς μέσα στο σκοτάδι το ταβάνι.
Δεν βλέπεις κάτι.
Τι να δείς;
Μέσα σε όλο αυτό, πρέπει να βρεις μια λύση φωτός.
Ίσως έναν διακόπτη.

Μα πως να ανάψεις το φως όταν δεν έχεις ρεύμα;
Σαν να είσαι κουτσός και να τρέχεις να συναγωνιστείς δρομέα των 100 μέτρων.

Να κάνεις την προσπάθεια, γύρνα τον διακόπτη.
Αποτέλεσμα ξέρεις ότι δεν θα δεις.
Γεγονός τετελεσμένο από πριν.
Πατάς στο παράδοξο των πιθανοτήτων.

Ένα παράδοξο που πριν μερικά χρόνια με μαθηματικά απέδειξες ότι δεν ισχύει.
Βαράς το κεφάλι σου στο μαξιλάρι.
Σε έχουν καταδικάσει τρις εξισώσεις.
Σε έχεις καταδικάσει, εσύ!

υ.γ:Και μια που κάναμε και αναφορά σε μουσική... Το συναίσθημα του ποιήματος είναι ίδιο με αυτό του Zarathustra, όπως μας το εκφράζει ο Strauss μετά την έκτη παύση!
https://www.youtube.com/watch?v=IFPwm0e_K98


Πυξαράς Δημήτρης

Παρασκευή 3 Οκτωβρίου 2014

Ο βάτραχος σου

Κάθε μέρα, περιμένει να σε δει να βγαίνεις
Από το μικρό σου γυάλινο παλάτι
Ω μικρή πανέμορφη πριγκίπισσα
Περιμένεις την στιγμή που θα έρθει ο πρίγκιπας
Η έστω ένας ιππότης.
Ιππότης άραγε, τι μέτρια κατάσταση…
Και ο βάτραχος,
Ο άγνωστος εσού βάτραχος σου,
Ψάχνει την ευκαιρία να σε δει
Να σε δει να σε θαυμάσει
Στην όψη σου να γίνει πρίγκιπας και αυτός
Για μια στιγμή
Όπως στο παραμύθι αλλά χωρίς φιλί, με μια ματιά
Να είναι ένας πρίγκιπας σε λίμνη,
Ένας πρίγκιπας στο βασίλειο των μαύρων ματιών σου,
Ψεύτικος ναι, σαν ψεύτικο φρύδι  
Βάτραχος αλλά πρίγκιπας,

Μεταμόρφωση για τα όμορφα σου μάτια!

Πυξαράς Δημήτρης 

Παρασκευή 18 Ιουλίου 2014

Ενδόμυχη πυρά

Κάπου εκεί, σε βλέπω κάθε μέρα στα κλεφτά.
Την μια στον ύπνο μου
Την άλλη στο ξύπνιο μου
Μα κάθε φορά από μακριά..
Σαν αδέσποτο σκυλάκι που βλέπει λιχουδιά
Επιζητώ το άρωμα σου και ένα χαμόγελο
Για μια φωτιά που άναψε με μια ματιά
Καναντέρ δεν πετάνε να την σβήσουν
Εκεί μέσα βαθειά καίει σιγά σιγά
Έλα λίγο ποιο κοντά, ίσως ξεφύγει καμιά σπίθα

Να πάρεις φωτιά και συ, να καίμε παρέα

Σάββατο 14 Ιουνίου 2014

Ζώντας το δίλημμα

Καμιά φορά, είναι όλα τόσο όμορφα
Την έχεις δίπλα σου
Σου μιλάει
Στα λέει όλα
Και εσύ εκεί
Χαρούμενος – ευτυχισμένος
Την ακούς να σου λέει για άλλη μια φόρα πόσο πολύ τον θέλει
Πόσο ιδανικός είναι
Πόσο τέλειος
Και εσύ εκεί
Να απορείς...
Τι είναι χειρότερο
Να μην ξέρεις τίποτα;
Ή

Να ξέρεις πόσο θέλει κάποιον άλλο;

Πυξαράς Δημήτρης