Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγάπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα αγάπη. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 27 Δεκεμβρίου 2018

Επιεόρτια δέηση


Κάθε χρόνο στις γιορτές, Χριστούγεννα, πρωτοχρονιά, μερικοί μελαγχολούν, άλλου κάνουν σχέδια, θέτουν στόχους, μετράνε μέρες… Όλοι όμως κατά βάθος ψάχνουν να βρουν κάτι, κάτι που τους λείπει. Τρομερή δυναμική αυτές τις μέρες: Όλα μπαίνουν κάτω από έναν μεγεθυντικό φακό. Αν είσαι χαρούμενος και ευτυχισμένος, η ευτυχία σου θα μεγαλώσει. Αν δεν είσαι, όλα θα είναι ποιο έντονα. Κάτι όμως θα λείπει.

Τι κάνεις άραγε αν αυτό που λείπει δεν το είχες ποτέ; Και δεν μιλάμε για τα μεγάλα στα σημαντικά, μιλάμε για τα απλά. Ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά, να ξυπνάς το πρωί και να είναι εκεί δίπλα σου, να θες να ζήσεις μια μέρα παραπάνω μόνο και μόνο για να δεις ένα χαμόγελο!
Τι κάνεις άραγε αν αυτό που λείπει δεν το είχες ποτέ; Ένα τρυφερό χάδι, ένα πείραγμα, μερικά ναζάκια. Και κάθε μέρα να λιώνεις. Να ψάχνεις όλα αυτά που μερικοί τα θεωρούν δεδομένα. Ειρωνεία; Δεν το αξίζεις; Αν το αξίζεις γιατί δεν το έχεις? Γιατί άραγε και πως…

Τι κάνεις άραγε αν αυτό που λείπει δεν το είχες ποτέ; Θα σου πω εγώ τι κάνεις! Δουλεύεις όλη μέρα για να ξεχαστείς. Συναναστρέφεσαι με ανθρώπους, που μέσα σου ξέρεις ότι όχι απλός δεν θα έπρεπε να υπάρχουν, όχι καν να τους μιλάς, αλλά σου βγάζουν μια αηδία, γιατί η εγωπάθεια τους σε τυφλώνει! Γεμίζεις τον χρόνο σου τόσο πολύ που κάνεις τον εαυτό σου να μην έχει χρόνο ούτε καν να σκέφτεται! Το ονομάζεις ευτυχία, εθελοτυφλείς, καταπίνεις τα ξερατά σου, αντί να φωνάξεις το βουλώνεις, μοιράζεις χαμόγελα αριστερά δεξιά και όταν έρθει το βράδυ, παίρνεις το κοκτέιλ από τα χάπια σου. Κοιμάσαι και ονειρεύεσαι. Μέχρι να πάει 7:20 και ο παράδεισος σου να χαθεί. Και ξεκινάς πάλι την παράγραφο από την αρχή…

Και φτάνει εκείνη η στιγμή, που έχεις απογοητευτεί τόσο από τους ανθρώπους που δεν μπορείς πλέον να το διαχειριστείς, αυτό σε ματώνει. Και ξέρεις ότι δεν μπορείς να τους απογοητεύσεις και εσύ γιατί δεν είσαι σαν και αυτούς. Για αυτούς είσαι ένα κομμάτι κρέας, ένας ακόμα. Δεν τους αρέσουν λέει αυτά που κάνεις, γιατί δεν τους ακούγεται σωστό μετά από 10 ώρες σε μια δουλειά γραφείου να γυρνάς τσόντες. Δεν τους ακούγεται σωστό… Αλλά εσύ δεν πλήγωσες ποτέ κανέναν εσκεμμένα, ήσουν πάντα ειλικρινής. Ήσουν πάντα ευγενής και ας μην τους άξιζε.

Δεν θα μετρήσω ποτέ μου μέρες για να δω πότε θα αλλάξει η χρονιά, πότε θα έρθει το καλοκαίρι και πότε θα είναι η επόμενη μου άδεια. Και αν αυτή η διαφορετικότητα μου με καταδικάζει να μην είμαι ποτέ αποδεκτός, χαλάλι! Μικρό το κακό, έτσι και αλλιώς τι είχα, τι έχασα… Όταν δεν έχει, δεν μπορείς να χάσεις. Ο πόνος γίνεται γαλήνη και η γαλήνη ηρεμία. Λένε ο χρόνος τα γιατρεύει όλα, ευχαριστώ, θα συνεχίσω να ξύνω τις πληγές μου.


Πυξαράς Δημήτρης

Παρασκευή 3 Μαρτίου 2017

Για ένα

Και τι δεν θα έδινα για ένα σου χαμόγελο
Μόνο για ένα,
Να το δω από μακριά
Πολύ μακριά
Και ας μην είναι για μένα,

Μόνο για ένα 

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή 9 Νοεμβρίου 2014

Τριαντάφυλλα

Κόκκινα και ρόζ,
Σαν τα δυο σου χείλη                                   
Την μια κόκκινα και την άλλη ροζ
Ένα κραγιόν να παίζει με το χρώμα
Της απαράμιλλης τους ομορφιάς.
Ερωτισμός χωρίς όρια, και ένα χαμόγελο αγγελικό
Βλέμμα σκεπτικό, πινελιά στην μύχια σου γοητεία
Μαγεία, ποίηση και ζωγραφική
Τέχνες, μπροστά σου πολύ μικρές
Ανίκανες να περιγράψουν των χειλιών σου την ομορφιά
Ένα κραγιόν να παίζει ακόμα με το δίλημμα
Κόκκινα ή ροζ;

Η απάντηση, μάλλον και τα δύο!

Πυξαράς Δημήτρης

Σάββατο 14 Ιουνίου 2014

Ζώντας το δίλημμα

Καμιά φορά, είναι όλα τόσο όμορφα
Την έχεις δίπλα σου
Σου μιλάει
Στα λέει όλα
Και εσύ εκεί
Χαρούμενος – ευτυχισμένος
Την ακούς να σου λέει για άλλη μια φόρα πόσο πολύ τον θέλει
Πόσο ιδανικός είναι
Πόσο τέλειος
Και εσύ εκεί
Να απορείς...
Τι είναι χειρότερο
Να μην ξέρεις τίποτα;
Ή

Να ξέρεις πόσο θέλει κάποιον άλλο;

Πυξαράς Δημήτρης

Πέμπτη 5 Ιουνίου 2014

Τα χείλη σου

Είναι και αυτά τα δύο υπέροχα χείλη
Που τα σκέφτεσαι και γίνεται μέσα σου πανικός
Τα κοιτάς, τα ποθείς, είσαι κοντά μα και μακριά
Ονειρεύεσαι, τα ονειρεύεσαι
Μα δεν τα έχεις!
Και το όνειρο μένει όνειρο,
Και αυτή η μαγευτική τους υφή άγνωστη σε σένα
Τι και αν είσαι κοντά,
Ξέρεις πως δεν τα έχεις!
Η ομορφιά τους βασανιστήριο
Η παρουσία τους απόλαυση
Και τι δεν θα έδινες για ένα τους φιλί,

Αρκεί να μην ήταν στο μάγουλο!

Πυξαράς Δημήτρης

Παρασκευή 30 Μαΐου 2014

Το δικό σου λιμάνι

Ξέχασα κάτι να σου πω,
Πως θα είμαι εκεί να σε περιμένω
Λιμάνι σε απόμερο νησί,
Φουρτούνες και μπόρες δεν θα καταλαβαίνω..

Σαν βγεις σε πέλαγος ανοικτό,
Και κύματα ψιλά συναντήσεις,
Κόντρα ο αέρας να φυσά
Σε παρακαλώ μην με λησμονήσεις

Σε κάθε σου φουρτούνα, θα υπάρχω εγώ
Στην συμφορά να σου δίνω λύση
Λιμάνι σε απόμερο νησί,

Μια αγκαλιά που σε περιμένει για να γεμίσει 

Πυξαράς Δημήτρης

Πέμπτη 29 Μαΐου 2014

Ένα σκληρό ναρκωτικό...

Δευτέρα στις 6.30
Ήρθες στις 7.00
Τυχαία συνάντηση,  4 άτομα, μια παρέα!
Απόγευμα και ο ήλιος να καίει.
Πέρασαν οι ώρες, έγινες άμεσα ανάγκη
Πέρασαν οι μέρες, έγινες αρρώστια
Σκληρό ναρκωτικό, που η εξάρτηση του δεν περνάει
Που σε καταστρέφει και το γουστάρεις
Που ξεχνάς τον καύσωνα, τον ήλιο, την κούραση, το ταξίδι
Κάνει πάρτι η καρδιά και το μυαλό λογική δεν έχει
Με ένα κλικ, απλά…
Τίποτα άλλο!
Σε μια στιγμή. Σκέψη παντοτινή.
Ένα σαράκι να σε τρώει,
Σαν σάπιο πλοίο,
Μα η σαπίλα μένει…
Και συ σε άλλη θάλασσα να ταξιδεύεις ποια
Με άλλον καπετάνιο, του καλοκαιριού την πληγή ξεχνάς
Την βουτάς μέσα στο χιόνι , το αίμα να παγώσει

Μα η αιμορραγία μένει, ίσως όχι σε σένα…

Πυξαράς Δημήτρης 

Οι δήθεν!

Μ αρέσει όταν γίνεται αυτό
Όταν με θες για το δήθεν μυαλό μου
Όταν θες το δήθεν καλό μου
Όταν με νοιάζεσαι και δήθεν μαγαπάς.
Μια λούμπεν οπτασία,
Και η διαφορά σου , διαφορετική.
Με ένα μικρό κοινό σε όλα με τους άλλους…
Το δήθεν σε κάθε πρόταση,
Το δήθεν σε κάθε αίσθημα,
σε κάθε σου κίνηση
Δεν πειράζει, όλοι οι δήθεν είναι αληθινά αληθινοί
Και μένουμε πίσω εμείς οι ανώτεροι,
 οι δήθεν σκληροί…
Σε όλα μας ψεύτικοι…

Πυξαράς Δημήτρης

Τετάρτη 30 Απριλίου 2014

Ο επίλογος ενός τέλους

Η λέξη επίλογος, πάντα αναφέρεται σε κάτι που τελειώνει. Είναι ένας σχολιασμός αυτού που τελειώνει. Είναι μια μικρή περίληψη αυτού που τελειώνει… Έτσι για να νιώσεις ότι τελειώνει! Βέβαια και αλλιώς νιώθεις ότι τελειώνει αλλά μάλλον δεν το συνειδητοποιείς, το έχεις στο μυαλό σου να πλανάτε, να υπάρχει κάπου εκεί τριγύρω..  

Κακό πράγμα η συνειδητοποίηση.  Εκεί που λές ότι όλα θα πάνε καλά, όμορφα και ομαλά, έρχεται αυτή η ριμάδα λέξη, μπαίνει κάπου εκεί στην μέση. Καταλαβαίνεις ότι όλα έχουν τελειώσει… Θέλοντας και μη σε κάνει να πονάς, να σκέφτεσαι και να ξανασκέφτεσαι. Τι καλά θα ήταν να μην μπορούμε να σκεφτούμε.


Αυτή η πουτάνα η σκέψη λοιπόν, ενεργοποιείται εκεί κάπου προς το τέλος, λίγο πριν τον επίλογο, στο τέλος. Γίνεται η νοερή συνέχεια του τέλους. Κάτι που τραβάει το τέλος να μην τελειώσει. Ξεκινάει να γράφεται ο επίλογος, οι συγγραφείς πονάνε, οι αναγνώστες τρίβουν τα χέρια τους. Ο επίλογος μπορεί να είναι και όμορφος, ιδανικός.

Ιδανικά όμως και πάλι θα μας πονάει. Όχι για κανέναν άλλον λόγο, αυτός είναι τελικά ο σκοπός του, να σε πονέσει. Μπορεί να είναι σε ένα ενδιαφέρον άρθρο, μπορεί να είναι σε ένα δοκίμιο, μπορεί να είναι σε ένα βιβλίο η μια σχέση. Δεν έχει σημασία. Για αυτό και μείς, θα δώσουμε ένα τέλος χωρίς επίλογο, για να μην πονέσουν οι συγγραφείς και να μην χαρούν οι αναγνώστες! Και μια μέρα, βροχερή και με αέρα, ίσως και με χιόνι, όλα αυτά θα έχουν ξεχαστεί. Και ο επίλογος δεν θα έχει πλέον νόημα να γραφεί… Μα τι μαλακίες γράφω, καλοκαίρι έρχεται…

Πυξαράς Δημήτρης