Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φιλοσοφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα φιλοσοφία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Πέμπτη 24 Φεβρουαρίου 2022

Όχι για την Ουκρανία - Για την δικαιοσύνη

 O Άντριου Μάικλ Ράμσευ, μερικούς αιώνες πριν, είχε γράψει πως "οι άνθρωποι δεν διακρίνονται ουσιαστικά από την διαφορετική γλώσσα που μιλούν, από τα διαφορετικά ρούχα που φορούν, ούτε από την άκρη της μυρμηγκοφωλιάς που κατοικούν". "Ο κόσμος" συνεχίζει να μας γράφει " ολόκληρος είναι μία μεγάλη δημοκρατία της οποίας κάθε κράτος είναι μία μεγάλη οικογένεια και κάθε άνθρωπος ένα παιδί" (Λεφάκης, 2020). Ο Καζαντζάκης (2005) σχεδόν έναν αιώνα πριν είχε γράψει "Η Ρουσία δεν μενδιαφέρει, παρά μόνο η φλόγα που κατατρώγει την Ρουσία". Και κάπου εκεί θα αναρωτηθείς που κολλάνε όλα αυτά. Η αλήθεια φίλε μου είναι ότι δεν κολλάνε. Ωστόσο σήμερα, ημέρα Πέμπτη, 24 του μήνα (θέλει ακόμα μέχρι να πληρωθούμε) ετελέσθει κάτι τρομακτικό: Μία χώρα εισέβαλε σε μία άλλη. 

Μέχρι εδώ όλα ωραία και όλα καλά. Είναι και λίγο τσικνοπέμπτη, έχουμε φάει και λίγο κρέας παραπάνω, τι μας νοιάζουν όλα αυτά; Η αλήθεια είναι ότι δεν μας νοιάζουν καλέ μου άνθρωπε, ως φημολογείται από τον σοφό λαό: μακριά από τον κώλο μας και όπου θέλει ας είναι. Οι πόλεμοι, κατά κοινή ομολογία είναι για να γίνονται. Οι υπέρμαχοι του, μας λένε ζοφερά ότι "έτσι ο κόσμος πάει μπροστά" ότι "είναι στην φύση μας" μέχρι και ότι "μειώνουν την ανεργία". ΄Βέβαια αυτό με την μείωση της ανεργίας έχει μία επιστημονική βάση, αν σου λείπει ένα χέρι και ένα πόδι, είναι δύσκολο να εργαστείς. Αν μεγάλο μέρος του πληθυσμού πεθάνει, δεν θα είναι άνεργο. Θα πάω το σκεπτικό μου και ένα βήμα όμως παραπέρα. Ο πόλεμος, αυξάνει την συνέπεια / παραγωγικότητα των εργαζομένων στην εργασία τους. Όταν στον δρόμο το πρωί θα δεις πτώματα, διαμελισμένα κομμάτια ανθρώπων παντού ή ακόμα χειρότερα, συνανθρώπους σου, μισόνεκρους να παρακαλάνε να πεθάνουν, να λυτρωθούν από την κόλαση, θα πας γρήγορα στην δουλειά και θα δουλέψεις για να ξεχάσεις όσα είδες. Αλλά ας τα αφήσουμε αυτά, είναι Παρασκευή πλέον και εγώ θέλω να συνεχίσεις να διαβάζεις. Ας επιστρέψουμε λίγο στην εισβολή. 

Υπάρχει μία χώρα, που την λένε Ουκρανία - ξέρεις τα γνωστά, πολύ αλκοόλ, ωραίες γυναίκες, ναρκωτικά, φθηνές τιμές σε όλα - ένα επίγειος παράδεισος για εμάς τους πλούσιους Ευρωπαίους που τα τελευταία χρόνια, κάνουμε τουρ σε χώρες σαν και αυτή, που με τα λίγα ευρώ μας, πιστεύοντας ότι είμαστε Θεοί. Και άντε εγώ είμαι, εσύ; Άσε το τελευταίο ερώτημα, δεν θέλω να σε πιάσουν τα υπαρξιακά σου, να πέσεις σε κατάθλιψη και να αυτοκτονήσεις, πάμε συλλογιστικά παρακάτω. 

Σε αυτή την χώρα λοιπόν, ζούνε κάτι πλάσματα, νέα παιδιά, 20 - 30 ετών, που έχουν διαπράξει την ύβρη να θέλουν να ζήσουν με αξιοπρέπεια. Ποιος να μας το έλεγε, ότι υπάρχει άνθρωπος που να επιδιώκει την αξιοπρέπεια! Να θέλει λέει να δημιουργήσει, να πάει την ζωή του μπροστά και στο κάτω κάτω ρε αδερφέ, να μην χρειάζεται να γεμίζει με φτηνό λιπαντικό, η γυναίκα του, κάθε βράδυ, το μουνί της για να ταΐσουν τα παιδιά τους. Τρώνε τα σκασμένα. Βλέπεις, αυτά τα πλάσματα, νιώθουν ευρωπαίοι. 

Εδώ και 15 χρόνια, η νέα γενιά της Ουκρανίας, προσπαθεί να στρώσει την χώρα της. Η εξαθλίωση και η διαφθορά, χρυσή κληρονομιά της Σοβιετικής Ένωσης (αν είσαι κουμουνιστής και σταματήσεις να διαβάζεις δεν θα παρεξηγηθώ), τους έχει στερήσει το δικαίωμα να κάνουν όνειρα. Κάπου όμως εκεί στράβωσε όλο αυτό. Το μεσοδιάστημα 2013-2015, σημειώθηκαν τρομερές διαδηλώσεις με εκατομμύρια πολίτες να απαιτούν η κυβέρνηση τους να ξεκινήσει διαδικασίες ένταξης στην Ε.Ε. "Είμαστε Ευρωπαίοι" έλεγαν, " ανήκουμε στην δύση, θέλουμε να ελπίζουμε", "θέλουμε δημοκρατία".

Τελείως συμπωματικά, την εποχή εκείνη, η κυβέρνηση της Ουκρανίας ήταν λίγο φιλορωσική. Τόσο λίγο που μερικά χρόνια πιο πριν, είχε πάρει την εξουσία με λίγη νοθεία και ο τότε πρόεδρος της έκανε διακοπές στην Ρωσία, αλλά ο κόσμος δεν είναι δίκαιος, για αυτό έλα να πάμε παρακάτω. Όταν με το καλό, έγιναν εκλογές, τα πλάσματα που αναφέραμε παραπάνω (θα τους χαρακτήριζα αγγέλους αλλά κάτι τέτοιο δεν θα πουλούσε εντός του κειμένου), αποφάσισαν να ψηφίσουν κάποιον πρόεδρο μέσα από αυτούς: νέο, όχι διεφθαρμένο, ιδεαλιστή, που τους υποσχέθηκε ένα όραμα με διττή φύση: να τους βάλει στην Ε.Ε και το ΝΑΤΟ. 

Αυτοί οι άνθρωποι, που είναι σαν και μένα, σαν και σένα, που έχουν παιδιά και γονείς, δεν ενδιαφέρονται για την διαφορετική γλώσσα, τα διαφορετικά ρούχα, τα διαφορετικά μέρη κατοικίας, θέλουν να μπουν στην οικογένεια της Ε.Ε, να γίνουν παιδιά της και να έχουν δημοκρατία. Βέβαια κανένας νταβατζής δεν αφήνει την πουτάνα να του φύγει, καλά κάνει, ο καθένας την δουλειά του, δεν θα τον σταυρώσουμε κιόλας. Όπως λοιπόν ο νταβατζής θα δώσει μερικές σφαλιάρες στην πουτάνα και όλα μέλη γάλα, έτσι και η Ρουσία που έλεγε και ο φίλος μας ο Νικ, με την ανοχή μας, εισέβαλε στην Ουκρανία. 

Και μην μου το κάνεις θέμα, τα είπαμε και παραπάνω, ο καθένας την δουλειά του. Τι και αν υποσχέθηκες στην πουτάνα ότι θα την βοηθήσεις; Εσύ είσαι νοικοκυραίος, δεν ξέρεις από τέτοια... Δεν θα σου πω για δικαιώματα του ανθρώπου ή ιμπεριαλισμούς και τέτοια τρελά, αριστερός δεν είμαι και ούτε ήμουνα, εκτός από ένα διάστημα που γούσταρα την συντρόφισσα Δανάη αλλά εκείνη δηλητηριασμένη από τα ταξικά πατριαρχικά κατάλοιπα της κοινωνίας μας, έγινε κτήμα ενός άλλου συντρόφου, η αριστερά και η επανάσταση έχασαν ένα λαμπρό στέλεχος είτι εμένα, πονεμένη ιστορία, θα στην γράψω άλλη φορά όμως. 

Θα σου πω όμως για κάποιους μορφωμένους, καλλιεργημένους, ιδεαλιστές, υπέρμαχους των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που χαρακτήρισαν τους Ουκρανούς Ναζί. Και μην μου πεις ότι δεν άκουσες και εσύ την φράση "η Ρωσία καθαρίζει την Ουκρανία από τους Ναζί". 

Ναζί τους ανθρώπους που εκλιπαρούν για δημοκρατία, ναζί τους ανθρώπους που θέλουν δικαιοσύνη, ναζί τους ανθρώπους που παρακαλάνε για ασφάλεια. Δεν ξέρω για σένα, εγώ σήμερα χαλάστηκα. 

Χαλάστηκα με τον νταβατζή που δέρνει μπροστά μου την πουτάνα που θέλει να ελευθερωθεί, χαλάστηκα με τον ηλίθιο που υμνεί την χυδαιότητα, χαλάστηκα με μένα που δεν μπορώ να κάνω τίποτα για να το αποτρέψω. 

Νιώθω συνυπεύθυνος, συμμέτοχος, σε κάθε φόνο αθώου. Τα χέρια μου τα βλέπω κόκκινα, ποτισμένα στο αίμα δεκαοκτάχρονων παιδιών, που ξερνάνε την χολή τους, με βουρκωμένα μάτια, ιδρωμένα μέτωπα, κάπου σε κάτι χωράφια, ανάμεσα σε καυτά μέταλλα. 

Νιώθω ένα με τον γαιδαράκο μου τον κυρ Μέντιο, νιώθω όπως αυτός τότε, που κουβαλούσε πολυβόλα, να σκοτώνονται οι λαοί, για να βγαίνει το φαί (Βάρναλης*, 1956). 

Δεν ρωτώ το πως και τι και ζητώ την αρετή (Βάρναλης, 1956).

Σε έναν κόσμο που τα πάντα ακριβαίνουν, ενδιαφέρον έχει το πόσο φτηναίνουν οι αξίες και πόσο ακριβά τις πληρώνουμε.

Πυξαράς Δημήτρης


Βιβλιογραφία:

Λεφάκης, Λ, (2020), Ο Ιππότης Ράμσευ, Αθήνα: Εταιρία Ερευνών Σκωτικού Τύπου

Καζαντζάκης, Ν. (2005), Τόντα-Ράμπα, Αθήνα: Εκδόσεις Καζαντζάκη

Βάρναλης, Κ. (1956), Ποιοτικά, Αθήνα: Εκδόσεις Κέδρος 

*Παράφραση της 7ής στροφής του ποιήματος του Κώστα Βάρναλη, Η παλάντα του κυρ Μέντιου, http://www.snhell.gr/anthology/content.asp?id=232&author_id=56 [25/2/2022]


Παρασκευή 9 Μαΐου 2014

Κάνει απαισιοδοξία

Σήμερα από το πρωί, κάνει απαισιοδοξία. Χωρίς κάποιο λόγο. Έτσι απλά! Ξύπνημα, καφές, τσιγάρο, χέσιμο. Όπως κάθε μέρα. Αλλά σήμερα η μέρα είναι διαφορετική, κάνει απαισιοδοξία. Χωρίς λόγο! Και να σου πω και ένα μυστικό; Δεν με νοιάζει ο λόγος. Με ενδιαφέρει ότι κάνει απαισιοδοξία.

Πέρασε και αυτή η μέρα, ήρθε το αύριο. Ένα αύριο απαισιόδοξο. Χωρίς λόγο και αυτό. Όλα πάνε καλά. Όμορφα! Όπως λέω και σε όσους με ρωτούν τι κάνω, πως είμαι: Ησυχία, τάξης και ασφάλεια. Στον κόσμο αρέσει να του λές βαρετά πράγματα. Πουλάει η μιζέρια. Να σε κοιτούν και να νιώθουν ότι είναι καλά. Γίνονται φίλοι σου. Όμορφα πράγματα, άλλωστε είπαμε: Ησυχία, τάξης και ασφάλεια.
Μια μέρα το είπα αυτό σε έναν ταξιτζή  γείτονα, εδώ στην γειτονιά. Μάλλον θα παράκουσε και με παράπονο μου είπε: και γω αγόρι μου, όλη μέρα στο ταξί είμαι… Καμιά ελπίδα! Είχε φανεί λίγο φως στο τούνελ, κάποιος να με καταλαβαίνει.. Αυτό το άτιμο το «και γω» στην αρχή. Που μάλλον δεν ήταν «και γω» αλλά «θέλει μπαταρία το ακουστικό». Αφού με τον παππού δεν έπιασε, είπα να πάω στον γιατρό.

Δεν βρήκα ψυχολόγο, και έκλεισα σε έναν ορθοπεδικό του εοπυυ. Πολύ καλό παιδί, τζιμάνι! Του λέω πως νιώθω και το γιατί, και μου λέει θα κάνουμε μια μικρή επέμβαση στην μέση. Και όλα θα είναι καλά μετά! Δεν κατάλαβα πως η απαισιοδοξία είχε να κάνει με την μέση. Αλλά γιατρός δεν είμαι. Βέβαια, καμιά φορά αν καμιά «φίλη» έχει κανένα θέμα, ρίχνω κανένα μάτι, να πω μια άποψη ρε αδερφέ! Αλλά γιατρός δεν είμαι!

Πέρασε ο καιρός, η απαισιοδοξία έγινε θλίψη, μην σου πω και κατάθλιψη. Πήρα την κιθάρα μου και έπαιξα σε μια πλατεία. Μάζεψα μερικά κέρματα και πήγα σε ένα ψυχίατρο. Από αυτούς που κάνουν καλά τις ψυχές των ανθρώπων και θησαυρίζουν οι φαρμακευτικές. Με πλάκωσε στα χάπια και μου είπε ότι είμαι καλά! Υπήρχε όμως και η εναλλακτική! Αφού ήμουν καλά μπορούσαμε να κάνουμε μερικές συναντήσεις, συνεδρίες τις ονόμασε, για να λύσουμε το θέμα… Θέμα; Μα ήμουν καλά! Και αν δεν ήμουν τι θα κάναμε δηλαδή;

Μάλλον η εγχείριση στην μέση είχε ποιο πολύ λογική.  Ίσως να ήταν εκείνη η λύση και απλά να είχε αποτύχει! Ιατρικά λάθη γίνονται πολύ συχνά. Και στο κάτω κάτω τις γραφής, τι να κάνει σωστά ένας γιατρός που του δίνεις φακελάκι μόνο 500 ευρώ. Σκέφτηκα να πάω να την ξανακάνω! Ποτέ δεν ξέρεις…

Γυρνώντας σπίτι, ένα απόγευμα, από την δουλειά, συνάντησα εκείνον τον πάππου – ταξιτζή! Ξαφνιάστηκα, ήρθε και μου μίλησε πρώτος. Αυτή την φορά άκουγε… «Ρε Δημήτρη» μου είπε «είμαι 60, θα ζήσω 3 χρόνια, τι θα γίνει μετά το ταξί;». Εκείνη την μέρα έκανε απαισιοδοξία και για τον παππού! Νομίζω ότι εκείνη την μέρα με κατάλαβε. Τον άκουσαν να λέει στον περιπτερά μια μέρα, όταν τον ρώτησε τι κάνει, «ησυχία – τάξη  και ασφάλεια».  Και ο περιπτεράς χάρηκε. Και γω στο άκουσμα αυτό, ένιωσα άσχημα, που σε αυτή την γειτονιά, γίναμε 2!

Πυξαράς Δημήτρης

Κυριακή 27 Απριλίου 2014

Είμαι άθεος, όχι λεπρός

Μερικοί άνθρωποι γεννιόμαστε διαφορετικοί. Μπορεί να έχουμε 2 χέρια, 2 πόδια, μύτη, αυτιά αλλά μέσα στο κεφάλι μας ο εγκέφαλος μας αντιλαμβάνεται μερικά πράγματα κάπως αλλιώς. Φυσικά αυτό συμβαίνει σε όλους, κανένας δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλον. Εκτός από το θέμα του θρησκεύματος! Θα μου πει κάποιος ότι είναι λογικό από την στιγμή που υπάρχουν τόσες θρησκείες, ο καθένας να κάνει την επιλογή του. Επιλογή, καμιά φορά όχι και τόσο δική του αλλά της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκει. Τι γίνεται όμως όταν από τις τόσες «επιλογές» δεν διαλέγει καμία;

Κάθε μέρα λόγο επαγγέλματος έρχομαι σε επαφή με πολλούς ανθρώπους. Ο καθένας φυσικά με την νοοτροπία του. Άλλοι θρήσκοι, άλλοι λιγότερο θρήσκοι, καμιά φορά και ιερής. Πολύ σπάνια όμως θα συναντήσει κανείς άτομο που να μην εντάσσεται σε κάποια θρησκεία. Όπως λέει και η λαϊκή ρήση «να μην έχει τον θεό του»… Βέβαια ο σοφός λαός μας, το έβγαλε αυτό για άλλο λόγο. Στατιστικά λοιπόν, το να βρείς ένα άνθρωπο που να μην πιστεύει κάπου είναι πολύ σπάνιο! Τόσο σπάνιο, που όταν μας συναντά κανείς, νομίζει ότι έχουμε κάτι το μεταδοτικό.

Το να μην έχεις την ανάγκη (ή την δύναμη αν σας αρέσει) να πιστεύεις σε κάτι ανώτερο, απόκοσμο και υπερδύναμο, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχει απασχολήσει πολύ κόσμο.. Έχουν γραφτεί βιβλία και βιβλία, βιβλία για άλλα βιβλία και ατελείωτες μελέτες είτε ψυχολογικές είτε φιλοσοφικές. Φυσικά απάντηση δεν βρέθηκε για το αν υπάρχει η όχι θεός. Απάντηση δεν βρέθηκε και για όλους εμάς που δεν πιστεύουμε σε κάτι, εν αντίθεση με όσους πιστεύουν σε κάτι που κάποια λογική εξήγηση έχει δοθεί. Όλο αυτό μας κάνει δακτυλοδεικτούμενους… Έτσι ακριβώς όπως ήταν οι λεπροί κάποτε…


Η «αρρώστια» της αθεΐας, δεν είναι μεταδοτική. Κακά τα ψέματα, δεν είναι ούτε θέμα επιχειρημάτων ούτε βιωμάτων! Είναι θέμα φιλοσοφίας, στάση ζωής και του τρόπου που εκλαμβάνει ο καθένας την πραγματικότητα. Δεν είμαστε λεπροί ούτε άρρωστοι, είμαστε απλά άθεοι… 

Πυξαράς Δημήτρης

Τρίτη 22 Απριλίου 2014

Περί ζώων και ψυχής: μια αθεϊστική προσέγγιση

Καθόμουν σήμερα το μεσημέρι και περπατούσα στην νέα παραλία Θεσσαλονίκης. Κάπου εκεί στα τόσα «μεγάλα» και «λαμπρά» έργα, έπεσε το μάτι μου, σε ένα περιφραγμένο κύκλο μερικών τετραγωνικών. Εκείνο εκεί λοιπόν το έκτρωμα κάποιοι θέλησαν να το ονομάσουν «πάρκο για σκύλους»… Όπως θα καταλάβατε είχε μέσα σκύλους και φυσικά τα «αφεντικά» τους. 

Από την απέναντι μεριά, υπάρχει ένα λαμπρό οικοδόμημα, από αυτά που τώρα το Πάσχα πολλοί πήγατε, μια εκκλησία. Μου έκανε εντύπωση η διαφορά στην χλίδα ανάμεσα στο πάρκο για τα ζώα – σκύλους και στο πάρκο για τα άλλα τα ζώα τους ανθρώπους. Φυσικά στην χώρα μας, από τα πολύ παλιά τα χρόνια, όποιος μιλούσε για λιτότητα πάντα μια πολυτέλεια την είχε, οπότε δεν έμεινα σε αυτό… Ήρθε το διαολάκι με την τρίαινα δίπλα μου και πήγα ένα βήμα παρακάτω την αρρωστημένη σκέψη μου: έχουν οι σκύλοι ψυχή;

Ανά τους αιώνες πολλοί έχουν διαφωνήσει για το αν τα ζώα έχουν ψυχή. Πολλοί μας είπαν πως ναι έχουν και πολλοί μας είπαν ότι δεν έχουν. Το να είσαι απέναντι από μια εκκλησία και αναρωτιέσαι κάτι τέτοιο σου δίνει την λύση του να έχεις μια άποψη εύκαιρη, αυτή την Ορθόδοξη… Αυτή λοιπόν η Ορθόδοξη πίστη/άποψη μας βασισμένη πάνω στον δυαδισμό μας λέει ότι τα ζώα δεν έχουν ψυχή. Μάλιστα η διαστροφή αυτής της πίστης πάει ένα βήμα παρακάτω, δικαιολογώντας το, μια που τα ζώα κατά αυτούς είναι δημιουργήματα του θεού ως κομματιού της φύσης. Φυσικά αυτή η ορθόδοξη ερμηνεία έρχεται σε αντίθεση με την παρακάτω φράση που βρίσκουμε στην αγία γραφή: «Καὶ εἶπεν ὁ Θεός· ἐξαγαγέτω τὰ ὕδατα ἑρπετὰ ψυχῶν ζωσῶν».

Ο αξιόλογος θεολόγος Αντρέας Θεοδώρου στο βιβλίο του με τίτλο, Απαντήσεις σε θέματα δογματικά στην σελίδα 67 μας γράφει: «Όπως γίνεται νοητό, η ψυχή των ζώων δεν μπορεί να ταυτιστεί με τη λογική ψυχή των ανθρώπων, που είναι φύση νοερά και άυλη, προέρχεται από την πνοή του Θεού και είναι «εικόνα» Θεού, αθάνατη και ακατάλυτη. Είναι όμως παράλογο ορισμένες εκδηλώσεις των ζώων, συγκινησιακές ευαισθησίες και άλλες δεξιότητες, να τις εξισώνουμε με τα λογικά και πνευματικά εκδηλώματα της ανθρώπινης ψυχής. Είναι φυσικές ορμές, ένστικτα, που υπάρχουν στην ουσία του ζώου και τίποτα περισσότερο. Η ψυχή των ζώων δεν είναι αθάνατη. Με το θάνατο του ζώου η ύπαρξή του εξαφανίζεται. Χάνεται οριστικά. Το ζώο δεν πρόκειται να αναστηθεί εκ των νεκρών κατά την κοινή ανάσταση. Ως άλογο ων δεν είναι υπεύθυνο για τα ενεργήματά του, δια τούτο δεν πρόκειται να λογοδοτήσει στον πλάστη του». Φυσικά κάπου εδώ μπερδεύεται το θέμα…
Στις αρχαίες ευρωπαϊκές θρησκείες, τα ζώα είχαν ψυχή. Μάλιστα, το να σκοτώσεις ένα ζώο χωρίς λόγο, θεωρούνταν ύβρη. Τα ζώα, ακολουθούσαν το αφεντικό τους στον εκάστοτε άλλο κόσμο… Και φυσικά, ως κομμάτι της φύσης λάμβαναν και τον αντίστοιχο σεβασμό. Κάτι παρόμοιο βρίσκουμε και στην αρχεία αιγυπτιακή θρησκεία. Παρατηρούμε ζώα σε τάφους, ζώα να πηγαίνουν μαζί με τα αφεντικά τους στον «άλλο κόσμο»…

Φήμες θέλουν να λένε ότι οι Εβραίοι έχουν μια έχθρα ανά τους αιώνες με τους Αιγύπτιους. Αν το δούμε θεολογικά, κάποια στιγμή ήταν σκλάβοι των αιγυπτίων. Μέχρι φυσικά που ο καλός θεός ανάγκασε τους Αιγύπτιους να τους διώξουν και τους έδωσε σαν οδηγό τους τον Μωυσή. Σε όλη αυτή την ιστορία μπορούμε να δούμε κάποιο μένος ανάμεσα στους αρχαίους Εβραίους και τους Αιγύπτιους. Σαν λογική ροή, μπορούμε να πούμε πως είναι απολύτως φυσιολογικό και οι Εβραίοι να εναντιωθούν σε πολλά σημεία θρησκευτικά με τους Αιγυπτίους που τόσο πολύ αγαπούσαν τις γάτες τους… Άρα σε ένα βράδυ, το ζώα σταμάτησαν να είναι ίσα με τους ανθρώπους…


Σαν μη ασπαστείς κάποιας θρησκείας θα ήθελα απλά να σημειώσω μερικά πράγματα. Ο σκύλος μου με αγαπά, με προστατεύει, με σέβεται. Έχει αρχές, είναι υπάκουος και φυσικά με καταλαβαίνει. Μου εκδηλώνει την αγάπη του και συμπάσχει στον πόνο μου. Πολλές φορές έχουμε δει, ζώα να κλαίνε στον τάφο του ιδιοκτήτη τους ή να αρρωσταίνουν αφού αυτός επιβιώσει. Τελικά άραγε έχουν ψυχή; Και αν ναι, μήπως πρέπει να τους φερόμαστε ανάλογα; 

Πυξαράς Δημήτρης