Της Τροίας η ωραία Ελένη

Μάτια στρόγγυλα μεγάλα
Μαλλιά καστανά
Μια πριγκίπισσα, μάγισσα, θεά
Ακόμα και ο θεός Έρωτας, πολύ μικρός μπροστά της
Ο ωραία Ελένη, ποια Τροία για σένα θα καταστραφεί;
Σαν νέος Πάρις, να κλέψω την καρδιά σου καρτερώ
2 φιλιά, ένα χαμόγελο, μια αγκαλιά

Τόσο όμορφη που ένα ψεύτικο όραμα σου προσκυνώ
ταξίδια κάνω στην μεσόγειο:
Περσία, Συρία, Αίγυπτος
Παρέα με τον Πλάτωνα, σε ψάχνουμε
Να βρούμε το γνήσιο σου εγώ.
Να σε ερωτευθούμε και να σε υμνήσουμε

Για σένα θα μπορούσαν εκ νέου να γράψουν ποιήματα ο Παλαμάς και  ο Ρίτσος
Για μια νέα ωραία Ελένη.
Μια ωραία Ελένη που δεν πήγε στην Τροία,
Δεν έχει πατέρα τον Δία
Δεν έγραψε για αυτή ο Όμηρος
Μια ωραία Ελένη που κάθε σύγχρονος Πάρις ονειρεύεται
Μια ωραία Ελένη που ακόμη και ο Έρως θα μιλούσε ξανά στην Σαπφώ
Για μια ωραία Ελένη,
Εσένα!

Πυξαράς Δημήτρης

Τριαντάφυλλα

Κόκκινα και ρόζ,

Σαν τα δυο σου χείλη                                   

Την μια κόκκινα και την άλλη ροζ

Ένα κραγιόν να παίζει με το χρώμα

Της απαράμιλλης τους ομορφιάς.

Ερωτισμός χωρίς όρια, και ένα χαμόγελο αγγελικό

Βλέμμα σκεπτικό, πινελιά στην μύχια σου γοητεία

Μαγεία, ποίηση και ζωγραφική

Τέχνες, μπροστά σου πολύ μικρές

Ανίκανες να περιγράψουν των χειλιών σου την ομορφιά

Ένα κραγιόν να παίζει ακόμα με το δίλημμα
Κόκκινα ή ροζ;

Η απάντηση, μάλλον και τα δύο!

Πυξαράς Δημήτρης

Στης Ιθάκης τα στενά δρομάκια

Σαν βρέθηκε ο δρόμος του πηγεμού για την Ιθάκη

Φτάσαμε στον προορισμό μας

Η Ιθάκη είχε αλλάξει

Ο χάρτης παλιός

Τα σοκάκια πλέον μεγάλοι δρόμοι

Κανένας γνωστός

Νέοι άνθρωποι, νέα γούστα.

Κάθομαι σκεπτικός

Δύσκολο το ταξίδι

Άραγε γιατί;

Βρίσκω μερικά δρομάκια

Φαντάζουν γνώριμα από παλιά

Από τα λίγα που έχουν μείνει,

Περιπλανώμενος σε αυτά συλλογιέμαι

Που θέλω να πάω τελικά;

Είναι τα δρομάκια λίγα, μετρημένα σε δέκα δάκτυλα

Που και τα δέκα δεν χρειάζεται να τα μετρήσεις

Που και τα δέκα σε πάν έξω από την Ιθάκη.

Βγαίνοντας από την πόλη, βλέπω μια μάγισσα γνωστή από παλιά

Κοιτάζοντας κάτω, βλέπει τον ίσκιο μου και μονολογεί

« Μακρής ο δρόμος σου γνωστέ άγνωστε. Υπέφερες για να φτάσεις! Θυσίασες πολλά! Και τώρα, σαν νέος ταξιδιώτης, καλό ταξίδι να έχεις. Για μια νέα Ιθάκη, στο μυαλό σου όμορφη και ιδανική. Σαν ταξιδιώτης, ποτέ σου δεν θα βρεις την δική σου Ιθάκη» 

Πυξαράς Δημήτρης

Ματιές και βλέμματα

Από ένα παράθυρο κοιτάς,

Σύννεφα, βροχή, μουνταμάρα

Βιαστικοί περαστικοί, βρεγμένη από την βροχή

Ένα ζευγάρι, λίγο ποιο κάτω

Χορεύει μέσα στην βροχή

Βρέχεται, κρυώνει, θερμαίνετε

Και είναι τα βλέμματα τους γεμάτα φως, έρωτα και ελπίδα

Από το παράθυρο σου κοιτάς,

Το φως ανοικτό, είναι Κυριακή πρωί

Κλεφτές ματιές, ζήλιας και θαυμασμού

Και συνεχίζεις να κοιτάς…

Ψάχνεις τριγύρω να βρεις και σύ το άλλο σου μισό

Η μοναξιά έρχεται κάθε πρωί και κάθε βράδυ

Τις μέρες τις βροχερές

Καμιά φορά και όταν βλέπεις ανθρώπους να χορεύουν…

Η  βροχή δεν σταματά, στο βρεγμένο τζάμι καθρεφτίζεται πλέον το βλέμμα σου

Το βλέμμα σου, οι ματιές σου, εσύ! 

Πυξαράς Δημήτρης

Ένα σου φιλί

Και ξυπνάς κάθε πρωί, 

ψάχνεις για το φιλί

Ένα φιλί που θα σε ξυπνήσει απ τον ύπνο τον βαθύ

Ναναι γλυκό, 

χείλι κόκκινα

Δεν θέλω πολλά,

ένα φιλί

Λίγα δευτερόλεπτα στον παράδεισο

Και μετά άσε με να περιπλανιέμαι στην κόλαση

Μην ξεχάσεις,

Όταν φεύγεις,

 ένα χαμόγελο

Ένα χαμόγελο να έχω να θυμάμαι…

Πυξαράς Δημήτρης

Για σένα

Ίσως η μόνο ψευδαίσθηση ύπαρξης θεού και παραδείσου, είναι η λάμψη των ματιών σου και το υπέροχο χαμόγελο σου…
Η απόδειξη ύπαρξης κολάσεως είναι το μελαγχολικό σου βλέμμα.

Η μάχη της αβεβαιότητας και της βεβαιότητας, στο ίδιο πρόσωπο.
Και ο συνδυασμός αυτός, πηγή αιώνιας ατέρμονης γοητείας

Πυξαράς Δημήτρης
 

Ευαίσθητοι άνθρωποι

Οι ευαίσθητοι άνθρωποι είναι πάντα και οι ποιο σκληροί…

Είναι αυτοί που θα σε βοηθήσουν

Που θα κάνουν από ζητιάνο τον άλλο βασιλιά

Θα σου χαρίσουν γοβάκια για να βάλεις στον χορό

Θα σου σκουπίσουν τα δάκρυα και θα τα κάνουν χαμόγελο

Θα σου δώσουν να φας αν πεινάς, χωρίς να το ζητήσεις

Είναι όμως και αυτοί

Που θα σου σπάσουν το χέρι όταν πας να τους κλέψεις

Που θα σε πουλήσουν πριν προλάβεις να τους πουλήσεις

Που θα σε κάνουν να κλάψεις όταν πας να τους κοροϊδέψεις

Που θα σε κάνουν από βασιλιά ζητιάνο με όποιο κόστος

Είναι αυτοί

Που δεν θα το βουλώσουν στην αδικία

Που θα σου χαμογελούν και ας υποφέρουν

Που πάνω από όλα θα σκεφτούν το συνολικό καλό

Που δεν θα τους καταλαβαίνεις

Είναι αυτοί

Που θα τους θεωρήσεις ασήμαντους, και ας έχουν κάνει τόσα σημαντά

Που θα τους θεωρείς χαζούς και ντροπαλούς και ας  μην είναι

Που θα τους πεις άξεστους και ας είναι και από σένα ποιο κομψοί

Είναι αυτοί που δεν πρέπει να έχεις πολλά πολλά μαζί τους

Είναι ευαίσθητοι, για αυτό μείνε μακριά

Πυξαράς Δημήτρης