Αφιερωμένο στην μοναξιά

Μοναξιά μου όμορφη, πόσο σε λατρεύω

Σ αγαπώ και σε μισώ, με τρως

Επιλογή μου!

Στου μυαλού μου την φυλακή, δαίμονες γυρίζουν πολλοί

Να κάνουν παρέα στην μοναξιά

Ζιζάνια τρελά

Όντα και αυτά μοναχικά

Μοναξιά μου όμορφη, τόσο κινδυνεύω να σε χάσω

Σε μιας φυλακής, σε λευκά κελιά

Κομποσκοίνι πλέκω με κόμπο χοντρό

Με μαύρη κλωστή και μαύρο κορδόνι

Και οι δαίμονες βοηθάνε σιγαλιά

Με μια καταδίκη

Χάνω το όμορφο εγώ μου,

Έναν εαυτό τραγικό,

Να απορεί:

Ποιος βασανίζεται τελικά, ο δαίμονας η ο δαιμονισμένος;

 Γιατί ο δαιμονισμένος κάποια στιγμή θα ελευθερωθεί, ο δαίμονας δεν θα γλυτώσει ποτέ!  Αρχή φόρμας

Πυξαράς Δημήτρης

Εκ παραδόξου καταδίκη

Είναι και εκείνη η στιγμή που τελειώνει η μουσική.
Η νύχτα όμως συνεχίζει.
Και εσύ κάθεσαι εκεί, κοιτάς μέσα στο σκοτάδι το ταβάνι.
Δεν βλέπεις κάτι.
Τι να δείς;
Μέσα σε όλο αυτό, πρέπει να βρεις μια λύση φωτός.
Ίσως έναν διακόπτη.

Μα πως να ανάψεις το φως όταν δεν έχεις ρεύμα;
Σαν να είσαι κουτσός και να τρέχεις να συναγωνιστείς δρομέα των 100 μέτρων.

Να κάνεις την προσπάθεια, γύρνα τον διακόπτη.
Αποτέλεσμα ξέρεις ότι δεν θα δεις.
Γεγονός τετελεσμένο από πριν.
Πατάς στο παράδοξο των πιθανοτήτων.

Ένα παράδοξο που πριν μερικά χρόνια με μαθηματικά απέδειξες ότι δεν ισχύει.
Βαράς το κεφάλι σου στο μαξιλάρι.
Σε έχουν καταδικάσει τρις εξισώσεις.
Σε έχεις καταδικάσει, εσύ!

υ.γ:Και μια που κάναμε και αναφορά σε μουσική... Το συναίσθημα του ποιήματος είναι ίδιο με αυτό του Zarathustra, όπως μας το εκφράζει ο Strauss μετά την έκτη παύση!
https://www.youtube.com/watch?v=IFPwm0e_K98

Πυξαράς Δημήτρης

Ο βάτραχος σου

Κάθε μέρα, περιμένει να σε δει να βγαίνεις

Από το μικρό σου γυάλινο παλάτι

Ω μικρή πανέμορφη πριγκίπισσα

Περιμένεις την στιγμή που θα έρθει ο πρίγκιπας

Η έστω ένας ιππότης.

Ιππότης άραγε, τι μέτρια κατάσταση…

Και ο βάτραχος,

Ο άγνωστος εσού βάτραχος σου,

Ψάχνει την ευκαιρία να σε δει

Να σε δει να σε θαυμάσει

Στην όψη σου να γίνει πρίγκιπας και αυτός

Για μια στιγμή

Όπως στο παραμύθι αλλά χωρίς φιλί, με μια ματιά

Να είναι ένας πρίγκιπας σε λίμνη,

Ένας πρίγκιπας στο βασίλειο των μαύρων ματιών σου,

Ψεύτικος ναι, σαν ψεύτικο φρύδι  

Βάτραχος αλλά πρίγκιπας,

Μεταμόρφωση για τα όμορφα σου μάτια!

Πυξαράς Δημήτρης 

Ο φόβος μας νίκησε πάλι

Ο φόβος σκοτώνει τα όνειρα…
Ο φόβος σκοτώνει την ελπίδα….
Και όταν τα όνειρα μένουν πίσω,
Βολευόμαστε στο κάθε τι μέτριο
γινόμαστε μέτριοι
ζούμε και αναπνέουμε για την μετριότητα.
Και ο συμβιβασμός μας πνίγει
Η μάζα μας φωνάζει
το αστικό πλήθος μας επικροτεί
Και ο εαυτός μας κείτεται κάπου εκεί χαμένος
νεκρός σε ένα φθινοπωρινό δάσος, που καλοκαίρι δεν είδε
χωρίς πουλιά, χωρίς λουλούδια, χωρίς ζώα
Κρανίου τόπος, με πεταμένα σκουπίδια από τουρίστες με μαύρες κάλτσες και σανδάλια
θέαμα αστείο μα και τραγικό
Ο φόβος μας νίκησε πάλι

Πυξαράς Δημήτρης

Τα ποιο όμορφα του κόσμου αυτού

Τι ποιο όμορφο από μια γλυκιά Καλημέρα
Τι ποιο όμορφο από μια ψιθυριστή καληνύχτα
Από ένα χαμόγελο το πρωί
Από μια ζεστή αγκαλιά
Από ένα φιλί στο μάγουλο
Τι ποιο όμορφο από λίγη καλή παρέα,
Ένα βιβλίο, λίγη μουσική,
Ένα ηλιοβασίλεμα, μια όμορφη ανατολή
Μια πεταλούδα που πετά,
Τον καυτό ήλιο και την δυνατή μπόρα
Αλλά έλα, ας αφήσουμε τις μαλακίες
Από όλα τα όμορφα του κόσμου,
Τι ποιο όμορφο από σένα... Τίποτα!

Ενδόμυχη πυρά

Κάπου εκεί, σε βλέπω κάθε μέρα στα κλεφτά.

Την μια στον ύπνο μου

Την άλλη στο ξύπνιο μου

Μα κάθε φορά από μακριά..

Σαν αδέσποτο σκυλάκι που βλέπει λιχουδιά

Επιζητώ το άρωμα σου και ένα χαμόγελο

Για μια φωτιά που άναψε με μια ματιά

Καναντέρ δεν πετάνε να την σβήσουν

Εκεί μέσα βαθειά καίει σιγά σιγά

Έλα λίγο ποιο κοντά, ίσως ξεφύγει καμιά σπίθα

Να πάρεις φωτιά και συ, να καίμε παρέα

Στιγμοφιλική ανάλυση του χρόνου

Τα πάντα στην ζωή μας είναι στιγμές. Πολλές μικρές λιλιπούτιες στιγμές που συνθέτουν την καθημερινότητα μας. Στιγμές άλλες φορές όμορφες και άλλες φορές δυσάρεστες.

Με αυτές λοιπόν τις στιγμές, τις όμορφες – τις άσχημες, είμαστε αναγκασμένοι να ζούμε – συζούμε καθόλη την διάρκεια της ύπαρξης μας. Είναι αυτές που δίνουν αρνητικό η θετικό τόνο στην ζωή μας. Ορίζουν την χροιά της φωνής μας, την ύπαρξη χαμογέλου στο πρόσωπο μας η και καμιά φορά κάνουν τα μάτια μας να χάνουμε μερικά υγρά που τρέχουν στα μάγουλα μας.

Και όσο αυτές οι στιγμές περνάνε, φεύγουν, χάνονται. Ένα ρολόι μετράει αντίστροφα, σαν κάποιος να το έχει βάλει στην αντίστροφη μέτρηση. Για κάθε λοιπόν στιγμή που θα περάσει, εμείς θα έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε μια στιγμή λιγότερη. Ο χρόνος μας μειώνεται και νομοτελειακά, ακόμα και αν δεχτούμε την απόλυτη χαοτηκότητα πράξεων και γεγονότων, αυτός ο χρόνος δεν πρόκειται ποτέ να αυξηθεί. Όσο και αν είναι λοιπόν αυτό το συνολικό άθροισμα στιγμών που θα περάσουν, για κάθε στιγμή που αφαιρείται θα μειώνεται. Ένα άθροισμα που μέρα με την μέρα, ώρα με την ώρα, λεπτό προς λεπτό μειώνεται.

Αυτές λοιπόν οι στιγμές, όσες και να είναι έχουν ένα εκούσιο δικαίωμα και μεις μια αιώνια ατέρμονη υποχρέωση. Ενδόμυχα από την αρχή του κόσμου, βάση του δικαιώματος – υποχρέωσης που υπάρχει, προκύπτει μια πολύ απλή φράση, που σίγουρα την έχουμε ακούσει αλλά ίσως όχι εμπεδώσει: ζήσε την κάθε σου στιγμή, σαν να είναι η τελευταία, ζήσε την στιγμή. Την στιγμή για την στιγμή, την στιγμή για σένα!

Πυξαράς Δημήτρης