Κρασί κόκκινο Ξυρό

Δεν θέλω τίποτα παραπάνω από το να πεθάνω ήρεμος.

Μια όμορφη μέρα, με ήλιο, ζέστη, θάλασσα και κρασί.

Κρασί κόκκινο ξυρό, και ας μην το πίνω.

 Να μυρίζω απλά το άρωμα του…

Να θυμάμαι την γεύση του…

Δίπλα στην θάλασσα, μόνος με το κρασί μου!

Αυτό το κρασί, την μόνη μου αγάπη…

Να το κοιτώ και να το μυρίζω…

Να μου χαμογελά, να το ερωτευτώ για άλλη μια φορά…

Κρασί που δεν θα πιω, μα την καρδιά μου θα γεμίσει…

Να μου θυμίσει πως είναι να τελειώνει…

Μα αυτή την φορά να μην τελειώνει αυτό, να τελειώνω εγώ…

Με τον βλάκα Χάρο, τον ψεύτη,

να παρακαλώ για μια στιγμή ακόμα

Την βάρκα να μην βάλει μπρος

Το νόμισμα μου να μην πάρει

Να είναι η αναμονή γλυκιά,

Και η αγονία πικρή

Και όλα αυτά, για μια στιγμή ακόμη με το γλυκό κρασί μου

Χάρε μου, τι γλυκιά αίσθηση… Διώξε το κρασί… Μην μας δει να φεύγουμε

Και μέχρι να φύγει, πες καμιά μαλακία να περάσει η ώρα…

Από αυτές που έλεγα και γω κάποτε…

Πυξαράς Δημήτρης

Ένα σκληρό ναρκωτικό...

Δευτέρα στις 6.30

Ήρθες στις 7.00

Τυχαία συνάντηση,  4 άτομα, μια παρέα!

Απόγευμα και ο ήλιος να καίει.

Πέρασαν οι ώρες, έγινες άμεσα ανάγκη

Πέρασαν οι μέρες, έγινες αρρώστια

Σκληρό ναρκωτικό, που η εξάρτηση του δεν περνάει

Που σε καταστρέφει και το γουστάρεις

Που ξεχνάς τον καύσωνα, τον ήλιο, την κούραση, το ταξίδι

Κάνει πάρτι η καρδιά και το μυαλό λογική δεν έχει

Με ένα κλικ, απλά…

Τίποτα άλλο!

Σε μια στιγμή. Σκέψη παντοτινή.

Ένα σαράκι να σε τρώει,

Σαν σάπιο πλοίο,

Μα η σαπίλα μένει…

Και συ σε άλλη θάλασσα να ταξιδεύεις ποια

Με άλλον καπετάνιο, του καλοκαιριού την πληγή ξεχνάς

Την βουτάς μέσα στο χιόνι , το αίμα να παγώσει

Μα η αιμορραγία μένει, ίσως όχι σε σένα…

Πυξαράς Δημήτρης 

Οι δήθεν!

Μ αρέσει όταν γίνεται αυτό

Όταν με θες για το δήθεν μυαλό μου

Όταν θες το δήθεν καλό μου

Όταν με νοιάζεσαι και δήθεν μαγαπάς.

Μια λούμπεν οπτασία,

Και η διαφορά σου , διαφορετική.

Με ένα μικρό κοινό σε όλα με τους άλλους…

Το δήθεν σε κάθε πρόταση,

Το δήθεν σε κάθε αίσθημα,

σε κάθε σου κίνηση

Δεν πειράζει, όλοι οι δήθεν είναι αληθινά αληθινοί

Και μένουμε πίσω εμείς οι ανώτεροι,

 οι δήθεν σκληροί…

Σε όλα μας ψεύτικοι…

Πυξαράς Δημήτρης

Έργο ζωής

Το παράλογο έργο της ζωής, είναι το μόνο έργο που δεν μπορείς να κάνεις πρόβα!

Ίσως είναι το μόνο έργο που δεν μπορείς να ξαναπαίξεις.

Αλλά σίγουρα, είναι το μόνο έργο που γράφεις εσύ το σενάριο!

Δεν ξέρεις πότε θα αρχίσει και πότε θα τελειώσει!

Είναι διαδραστικό! Γεμάτο εκπλήξεις και συγκινήσεις!

Μην χάνεις τον χρόνο σου, παίξτο όπως θες εσύ!

Όπως μπορείς εσύ!

Και όχι όπως σε κάνουν να σου βγεί!

Πυξαράς Δημήτρης 

Για μια Ελπίδα...

Πίνω νερό στο όνομα σου

Νερό πικρό

Νερό αλμυρό

Βαδίζω στις λάθος επιλογές σου

Σε ακολουθώ

Σε πιστεύω και ας μην είσαι εγώ

Δύνομαι! Λάθος! εξακολουθώ

Σε φαύλες ελπίδες στηρίζω μια αλλαγή

Παυσίπονο του θανάτου είναι η ζωή

Και η ελπίδα καρτερεί

Πυξαράς Δημήτρης

Στις θέλησης το ταξίδι

Και αν έκανα ταξίδια μακρινά

Και αν το μυαλό βγήκε βόλτα για να ξεχάσει

Κάτι μου φωνάζει πίσω από τα αυτιά

Μια ζωή χαμένη,

Που δεν λέει να αλλάξει

Και πήγα και έγινα, ναυτικός

Σε θάλασσες μα και σε ποτάμια

Τους σκάρτους να τους παίρνει μακριά ο αφρός

Που κάνει η προπέλα σαν γυρνάει…

Και πέρασε για άλλη μια φορά ο καιρός

Και λίγο πολύ, όλα ήταν ίδια!

Στον τοίχο βαρούσαμε το κεφάλι μας,

Πατούσαμε σε στάχτες και αποκαΐδια…

Σκέψεις και ελπίδες μείναν ορφανές

Τα θέλω μας, ξεχασμένα γερόντια

Ήρωες μια εποχής μακρινής.

Και αν έκανα ταξίδια μακρινά,

Την δύναμη ποτέ μου δεν βρήκα,

Τα θέλω μου να βάλω μπροστά!

Πυξαράς Δημήτρης

Κατάθλιψη

Έχω μια φίλη, κολλητή,

Είναι πάντα μαζί μου, δίπλα μου

Ζει μέσα μου, στο αίμα μου

Με συμβουλεύει και με παρακινεί.

Πολλές φορές είναι κακιά. Τρομακτική

Σαν ένας μεγάλος άγριος μαύρος σκύλος,

Που σε έχει από κοντά,

Σου βγάζει δόντια και σου ορμά!

Αλλά τι να κάνω, αυτήν έχω για κολλητή.

Την αγαπώ και με μισεί.

Χωρίς αυτή, είμαι μισός.

Χωρίς εμένα, είναι ανύπαρκτη.

Πυξαράς Δημήτρης