Κάνει απαισιοδοξία

Σήμερα από το πρωί, κάνει απαισιοδοξία. Χωρίς κάποιο λόγο. Έτσι απλά! Ξύπνημα, καφές, τσιγάρο, χέσιμο. Όπως κάθε μέρα. Αλλά σήμερα η μέρα είναι διαφορετική, κάνει απαισιοδοξία. Χωρίς λόγο! Και να σου πω και ένα μυστικό; Δεν με νοιάζει ο λόγος. Με ενδιαφέρει ότι κάνει απαισιοδοξία.

Πέρασε και αυτή η μέρα, ήρθε το αύριο. Ένα αύριο απαισιόδοξο. Χωρίς λόγο και αυτό. Όλα πάνε καλά. Όμορφα! Όπως λέω και σε όσους με ρωτούν τι κάνω, πως είμαι: Ησυχία, τάξης και ασφάλεια. Στον κόσμο αρέσει να του λές βαρετά πράγματα. Πουλάει η μιζέρια. Να σε κοιτούν και να νιώθουν ότι είναι καλά. Γίνονται φίλοι σου. Όμορφα πράγματα, άλλωστε είπαμε: Ησυχία, τάξης και ασφάλεια.

Μια μέρα το είπα αυτό σε έναν ταξιτζή  γείτονα, εδώ στην γειτονιά. Μάλλον θα παράκουσε και με παράπονο μου είπε: και γω αγόρι μου, όλη μέρα στο ταξί είμαι… Καμιά ελπίδα! Είχε φανεί λίγο φως στο τούνελ, κάποιος να με καταλαβαίνει.. Αυτό το άτιμο το «και γω» στην αρχή. Που μάλλον δεν ήταν «και γω» αλλά «θέλει μπαταρία το ακουστικό». Αφού με τον παππού δεν έπιασε, είπα να πάω στον γιατρό.

Δεν βρήκα ψυχολόγο, και έκλεισα σε έναν ορθοπεδικό του εοπυυ. Πολύ καλό παιδί, τζιμάνι! Του λέω πως νιώθω και το γιατί, και μου λέει θα κάνουμε μια μικρή επέμβαση στην μέση. Και όλα θα είναι καλά μετά! Δεν κατάλαβα πως η απαισιοδοξία είχε να κάνει με την μέση. Αλλά γιατρός δεν είμαι. Βέβαια, καμιά φορά αν καμιά «φίλη» έχει κανένα θέμα, ρίχνω κανένα μάτι, να πω μια άποψη ρε αδερφέ! Αλλά γιατρός δεν είμαι!

Πέρασε ο καιρός, η απαισιοδοξία έγινε θλίψη, μην σου πω και κατάθλιψη. Πήρα την κιθάρα μου και έπαιξα σε μια πλατεία. Μάζεψα μερικά κέρματα και πήγα σε ένα ψυχίατρο. Από αυτούς που κάνουν καλά τις ψυχές των ανθρώπων και θησαυρίζουν οι φαρμακευτικές. Με πλάκωσε στα χάπια και μου είπε ότι είμαι καλά! Υπήρχε όμως και η εναλλακτική! Αφού ήμουν καλά μπορούσαμε να κάνουμε μερικές συναντήσεις, συνεδρίες τις ονόμασε, για να λύσουμε το θέμα… Θέμα; Μα ήμουν καλά! Και αν δεν ήμουν τι θα κάναμε δηλαδή;

Μάλλον η εγχείριση στην μέση είχε ποιο πολύ λογική.  Ίσως να ήταν εκείνη η λύση και απλά να είχε αποτύχει! Ιατρικά λάθη γίνονται πολύ συχνά. Και στο κάτω κάτω τις γραφής, τι να κάνει σωστά ένας γιατρός που του δίνεις φακελάκι μόνο 500 ευρώ. Σκέφτηκα να πάω να την ξανακάνω! Ποτέ δεν ξέρεις…

Γυρνώντας σπίτι, ένα απόγευμα, από την δουλειά, συνάντησα εκείνον τον πάππου – ταξιτζή! Ξαφνιάστηκα, ήρθε και μου μίλησε πρώτος. Αυτή την φορά άκουγε… «Ρε Δημήτρη» μου είπε «είμαι 60, θα ζήσω 3 χρόνια, τι θα γίνει μετά το ταξί;». Εκείνη την μέρα έκανε απαισιοδοξία και για τον παππού! Νομίζω ότι εκείνη την μέρα με κατάλαβε. Τον άκουσαν να λέει στον περιπτερά μια μέρα, όταν τον ρώτησε τι κάνει, «ησυχία – τάξη  και ασφάλεια».  Και ο περιπτεράς χάρηκε. Και γω στο άκουσμα αυτό, ένιωσα άσχημα, που σε αυτή την γειτονιά, γίναμε 2!

Πυξαράς Δημήτρης

Και μετά, βαρέθηκα

Είναι κάτι στιγμές που λές βαρέθηκα.
Κοιτάς τριγύρω σου και αναγουλιάζεις.

Κλαίς, βρίζεις, ξεσπάς. Δεν αλλάζεις κάτι.

Η ίδια ρουτίνα κάθε μέρα, κάθε ώρα κάθε στιγμή.

Και μετά μου λες ξανά, βαρέθηκα.

Και όλα πάλι από την αρχή.
Μια αρχή βαρετή, ανιαρή και σάπια.
Που δεν αλλάζει και σε βολεύει.

Και γω βαρέθηκα. Και γω σας βαρέθηκα…
Και αυτές οι στιγμές δεν περνάνε.

Δεν πάνε πουθενά, είναι εδώ και μας περιμένουν.

Και συ βαριέσαι, και γω βαριέμαι…

Περνάν οι μέρες, οι νύχτες, οι μήνες.

Απαισιοδοξία, λύπη, θυμός.
Και μετά μου λες, βαρέθηκα.. 

Πυξαράς Δημήτρης

Αναμονή

Περνάει ο χρόνος, περνάς και συ

Χειμόνας, καλοκαίρι, άνοιξη

Σε μια σειρά τρελή       
Τα αγαπάς και σε αγαπάνε

Σαν να είναι αληθινά

Όλα αλλάζουν

Όλα μένουν ίδια

Περνάει ο χρόνος, περνάς και συ

Η καρδιά πονάει, κάτι να βρει λαχταρεί

Και ας ξέρει πως θα είναι μοναχή

Περνάει ο χρόνος, γερνάς

Περνάει η ζωή, χάνεσαι

Καλοκαίρια, χειμώνες, άνοιξη

Πλέον σου μοιάζουν με καταστροφή

Μια λαχτάρα, μένει απλά, μαζί σου εκεί…

Αυτή και η αναμονή..

Πυξαράς Δημήτρης

Ο επίλογος ενός τέλους

Η λέξη επίλογος, πάντα αναφέρεται σε κάτι που τελειώνει. Είναι ένας σχολιασμός αυτού που τελειώνει. Είναι μια μικρή περίληψη αυτού που τελειώνει… Έτσι για να νιώσεις ότι τελειώνει! Βέβαια και αλλιώς νιώθεις ότι τελειώνει αλλά μάλλον δεν το συνειδητοποιείς, το έχεις στο μυαλό σου να πλανάτε, να υπάρχει κάπου εκεί τριγύρω..  

Κακό πράγμα η συνειδητοποίηση.  Εκεί που λές ότι όλα θα πάνε καλά, όμορφα και ομαλά, έρχεται αυτή η ριμάδα λέξη, μπαίνει κάπου εκεί στην μέση. Καταλαβαίνεις ότι όλα έχουν τελειώσει… Θέλοντας και μη σε κάνει να πονάς, να σκέφτεσαι και να ξανασκέφτεσαι. Τι καλά θα ήταν να μην μπορούμε να σκεφτούμε.

Αυτή η πουτάνα η σκέψη λοιπόν, ενεργοποιείται εκεί κάπου προς το τέλος, λίγο πριν τον επίλογο, στο τέλος. Γίνεται η νοερή συνέχεια του τέλους. Κάτι που τραβάει το τέλος να μην τελειώσει. Ξεκινάει να γράφεται ο επίλογος, οι συγγραφείς πονάνε, οι αναγνώστες τρίβουν τα χέρια τους. Ο επίλογος μπορεί να είναι και όμορφος, ιδανικός.

Ιδανικά όμως και πάλι θα μας πονάει. Όχι για κανέναν άλλον λόγο, αυτός είναι τελικά ο σκοπός του, να σε πονέσει. Μπορεί να είναι σε ένα ενδιαφέρον άρθρο, μπορεί να είναι σε ένα δοκίμιο, μπορεί να είναι σε ένα βιβλίο η μια σχέση. Δεν έχει σημασία. Για αυτό και μείς, θα δώσουμε ένα τέλος χωρίς επίλογο, για να μην πονέσουν οι συγγραφείς και να μην χαρούν οι αναγνώστες! Και μια μέρα, βροχερή και με αέρα, ίσως και με χιόνι, όλα αυτά θα έχουν ξεχαστεί. Και ο επίλογος δεν θα έχει πλέον νόημα να γραφεί… Μα τι μαλακίες γράφω, καλοκαίρι έρχεται…

Πυξαράς Δημήτρης

Είμαι άθεος, όχι λεπρός

Μερικοί άνθρωποι γεννιόμαστε διαφορετικοί. Μπορεί να έχουμε 2 χέρια, 2 πόδια, μύτη, αυτιά αλλά μέσα στο κεφάλι μας ο εγκέφαλος μας αντιλαμβάνεται μερικά πράγματα κάπως αλλιώς. Φυσικά αυτό συμβαίνει σε όλους, κανένας δεν είναι ίδιος με κάποιον άλλον. Εκτός από το θέμα του θρησκεύματος! Θα μου πει κάποιος ότι είναι λογικό από την στιγμή που υπάρχουν τόσες θρησκείες, ο καθένας να κάνει την επιλογή του. Επιλογή, καμιά φορά όχι και τόσο δική του αλλά της κοινωνικής ομάδας στην οποία ανήκει. Τι γίνεται όμως όταν από τις τόσες «επιλογές» δεν διαλέγει καμία;

Κάθε μέρα λόγο επαγγέλματος έρχομαι σε επαφή με πολλούς ανθρώπους. Ο καθένας φυσικά με την νοοτροπία του. Άλλοι θρήσκοι, άλλοι λιγότερο θρήσκοι, καμιά φορά και ιερής. Πολύ σπάνια όμως θα συναντήσει κανείς άτομο που να μην εντάσσεται σε κάποια θρησκεία. Όπως λέει και η λαϊκή ρήση «να μην έχει τον θεό του»… Βέβαια ο σοφός λαός μας, το έβγαλε αυτό για άλλο λόγο. Στατιστικά λοιπόν, το να βρείς ένα άνθρωπο που να μην πιστεύει κάπου είναι πολύ σπάνιο! Τόσο σπάνιο, που όταν μας συναντά κανείς, νομίζει ότι έχουμε κάτι το μεταδοτικό.

Το να μην έχεις την ανάγκη (ή την δύναμη αν σας αρέσει) να πιστεύεις σε κάτι ανώτερο, απόκοσμο και υπερδύναμο, από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα έχει απασχολήσει πολύ κόσμο.. Έχουν γραφτεί βιβλία και βιβλία, βιβλία για άλλα βιβλία και ατελείωτες μελέτες είτε ψυχολογικές είτε φιλοσοφικές. Φυσικά απάντηση δεν βρέθηκε για το αν υπάρχει η όχι θεός. Απάντηση δεν βρέθηκε και για όλους εμάς που δεν πιστεύουμε σε κάτι, εν αντίθεση με όσους πιστεύουν σε κάτι που κάποια λογική εξήγηση έχει δοθεί. Όλο αυτό μας κάνει δακτυλοδεικτούμενους… Έτσι ακριβώς όπως ήταν οι λεπροί κάποτε…

Η «αρρώστια» της αθεΐας, δεν είναι μεταδοτική. Κακά τα ψέματα, δεν είναι ούτε θέμα επιχειρημάτων ούτε βιωμάτων! Είναι θέμα φιλοσοφίας, στάση ζωής και του τρόπου που εκλαμβάνει ο καθένας την πραγματικότητα. Δεν είμαστε λεπροί ούτε άρρωστοι, είμαστε απλά άθεοι… 

Πυξαράς Δημήτρης

Το ταξίδι

Είναι ώρες ώρες που απορώ, που είμαι και γιατί; Ποιος είμαι και που πάω; Και τι σκατά θα φτάσω ποτέ; Θα είναι καλά; Θα πάω αλλού μετά; Θα έρθεις και συ; Θα είναι καλά εκεί!

Έλα θα σου αρέσει, ταξίδι μακρινό. Ουτοπικό! Κλείσε τα μάτια και σκέψου το! Άσε την φαντασία σου, να δεί το ταξίδι! Αλλά στάσου, άσε τον προορισμό. Μην τον δεις ακόμα, θα τον δούμε μαζί!

Μαζί να απογοητευτούμε για άλλη μια φορά! Μαζί να φάμε τα μούτρα μας ξανά! Μαζί να τα κάνουμε όλα ξανά σκατά! Τι ποιο όμορφο από το ταξίδι; Τι ποιο εύκολο από την αποτυχία; Τι ποιο απλό και ανθρώπινο από τον φόβο! Φοβάσαι; Εγώ ναι! Πάρα πολύ! Αλλά τα ταξίδια είναι για να γίνονται, οι ευκαιρίες για να χάνονται!

Τα όνειρα είναι για να γίνονται πραγματικότητα, όποιο και αν είναι το κόστος!

Πυξαράς Δημήτρης

Σκέτη ζωή

Ζούμε μια ζωή πικρή

Σκέτη ζωή

Ζούμε μια ζωή μικρή

Μικρή ζωή

Ζούμε μια ζωή μουντή,

Βρέχει ξανά

Και η βροχή σε βρέχει και σε σκοτώνει

Σε σαπίζει, σε πονά, σε συναχώνει,

Την έχω δει και να σε λυτρώνει

Την έχω νιώσει και σε λυπάμαι
Βαθειά στο πετσί μου να με πονά

Το ουράνιο τόξο σήμερα δεν θα βγει

Έχει ρεπό

Πήγε να παίξει προ.πο

Σε άφησε μέσα στην βροχή

Να βρέχεσαι και να αρρωσταίνεις

Να ζεις μια ζωή μουντή

Πικρή ζωή

Σκέτη ζωή

Πυξαράς Δημήτρης